Cennetin Sırrı

​Ve o son durak dediğimiz yer,
yabancı bir diyar değilmiş meğer.
Hani sorarlardı ya hep:
Cennet nedir, nerededir?
Anladım...
Cennet, Şems’in Mevlânâ’ya baktığı o ilk andaki ışıktır;
kalbin kalbe tecellisi,
iki ruhun tek bir hakikatte erimesidir.

​Şimdi hangi alemin kapısındayız bilmem,
ama ne çamur var burada, ne ayrılık, ne de fani bir keder.
Bize vadedilen o ırmaklar, o bahçeler;
meğer seninle yan yana durduğumuzda
içimizde çağıldayan o sevgiden başka bir şey değilmiş.

​Bir zamanlar dünyada bir ben vardım, bir de sen...
Şimdi ne "ben" kaldı geriye, ne de "sen".
Hani diyordu ya Pir:
"Ben senim işte, sen de bensin..."
Biz o perdeleri çoktan yırttık.
Sen bende yandın, ben sende kül oldum;
o külden şimdi sonsuz bir semâ yükseliyor göklere.

​Burası toprağın değil, aşkın yurdu.
Burada zaman yok,
sadece seninle benim aramızdaki o kutlu perdesizlik var.
Söz bitti, lisan sustu,
şimdi sadece sükûtun ve vuslatın dili konuşuyor.

​Sen benim bu alemde de, öte alemde de
Harmanım, mumum, pervanem oldun.
Hoş geldin cennetime...
Hoş geldim senin ruhuna.