Sonsuzluğun Eşiğinde

​Gelişinle sustu içimdeki o eski, karanlık uğultu,
Meğer bir insan bir insanda böyle tamamlarmış eksik kalan yanı.
Yıllardır aradığım o dingin liman, o sarsılmaz sığınakmışsın;
Sen gelince anladım, senden öncesi meğer sadece bir bekleyişmiş, bir avuntu.

​Sana bakarken zamanın akışı duruyor zihnimde,
Dünyanın bütün karmaşası, bütün gürültüsü kapımın dışında kalıyor.
Sadece senin sesin, senin varlığın dolduruyor odamı;
Bir erkeğin bir kadına duyabileceği en saf, en adanmış duyguyla sarılıyorum sana.

​Bilirim ki bu yaşam, bu gökkubbenin altındaki süre yetmeyecek bize,
Ne kadar sarılsam, ne kadar baksam yine yetersiz kalacak hislerim.
Ama hiçbir ayrılık korkusu, hiçbir belirsizlik gölge düşüremez bu bağa;
Çünkü ruhum senin ruhuna öyle bir kök saldı ki, nefes aldığım her an sana çıkıyor yollarım.

​Sen benim bu hayattaki en güzel gerçeğim, en büyük şükrümsün,
Sadece bir sevda değil; yoldaşım, sırdaşım, en derin huzurum oldun.
Eğer bir gün kader son noktayı koyacak olursa bu fani yolculuğa,
Bil ki en son anımda bile adın okşanacak kalbimin en derin yerinde.

​Ben seni sadece bu zamana, bu fani evrene sığdıramam;
Seni ömrümün ötesine, varlığın bittiği yerin bile arkasına taşıyorum.
Söz veriyorum sana; hangi alemde olursak olalım,
Bu yürek sadece seninle var olacak, sadece senin adınla anılacak.