Temmuzda kar yağar diyorsun kalbinin derinlerine,
Görüyorsun değil mi, mevsimler bile yalan söylüyor.
Sen o karları üstüne örerken tenhaların,
Bil ki ben o ayazın ortasında,
Hâlâ ilk günkü ellerini arıyorum.

O kalabalık metro istasyonunun gürültüsünde,
Dünyanın koşturmacasına inat durduğumuz o an...
İlk defa el ele tutuştuğumuz o yer,
Hiçbir durak, hiçbir varış noktası silemedi hafızamdan.
Parmaklarımızın birbirine kenetlendiği o ilk saniye,
Gözlerimin önünden bir gün bile gitmedi.

Aşk bitti sanıyorsun,
Üzüntü dindi, fırtına dindi zannediyorsun.
Güzel şeylerin geride kaldığını, yeni yollar aradığını...
Oysa adını anmadığım her saniye,
Göğsümün ortasında büyüyen bir deniz var;
Ve ben o denizde dalga dalga,
Hâlâ seni seviyorum.

Ne kasırgalar söndürebilirdi sana olan bu ateşi,
Ne de aradan geçen aylar, mesafeler...
Sen bir harfle mühürledin geceyi rüzgara,
Ben hâlâ buradayım;
Aynı masada, aynı kalple,
Seni sevmeye devam ediyorum, N.