sadece yorgundum.
bitti naz, bitti niyaz.
yola dökülen kırıntılardan kestim umudu,
kaybettim.
dönmem artık eski kabuğuma.

gözlerimle yıkadım eski defterleri,
silindi anı.
dilde ne acı var ne tat;
durağan, dingin bir ummandayım.
kimse dokunamıyor tadıma tuzuma,
kararsız bile değilim.

her şey dursun olduğu yerde.
ne göresim var ne duyasım;
kalabalığa sağırım.
duymuyorum yalanlarını,
dışarıda bıraktım el âlemi.
eş, dost, kardeş dediklerim
elden başkası değil.

çıkını boşalınca koşanlara kapıları kapattım,
üstünü çizdim alacaklarımın.
şiirlerimden çalınan imgeler,
taklittir ancak aslını yaşatan.
Dokunmuyor çakallık girişimleri.


ama tutmaz o kumaşın dokusuna bu yama.
taşıma suyla dönmez değirmen taşı.

sahrasız vaha olunmaz.
esirgeyen de bağışlayan da çiledir;
su gibi içilmez.
vaha da sahra da çile!
Ehli olan bilirdi!

Vaha Sahra