2
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
31
Okunma
Kendine gelsen…
Ağırlaşan vicdanın da mı yok
Seni ağırlayacak?
Oyun değil bu kurduğun tuzaklar;
Avına çıktığın o günahsız ceylanın
Vebali ağır, boynuna asılı kalan.
Elinin ayağının çekildiği su boyu
Yalnızca sana mı ait?
Kuraklığa mahkûm ettiğin bulutlar
Ne bir damla yağar, ne umut verir.
İnsanın en ağır zehri kibri ve kinidir,
İşledikçe ruha, içten içe öldürür.
İnsan ancak kusuruyla yüzleşince tamamlanır;
Af dilemediğin her kalp,
İçinde boğulduğun o sessiz kuyundur.
Kötülüğe direnmek en büyük devrimdir.
Son Kişot pervasızlığıyla
Kendi beşiğini sallarken bir çağ,
Müjdeyle gelenlerin
Unuttuğunu yeniden hatırlamasıdır.
Işığı taşıyanlar Araf’ta kalmaz;
Dikenlerin gardiyanlığında
Gül’e kulak kesilmektir,
Şeffaf bir zaman diliminde
Helalince pay etmek hayatı.
Vaha Sahra
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz