Ak pak desem çamura yatacak dünya,
Güzel baktıkça çirkinleşen âlem.
Sustukça açılan kalp gözü şahit;
Kilitli dilde ne çok yanıt saklı.

Kırıla kırıla bütüne varıyor insan,
Tanıdık acılara katlanmak en kolayı.
Nazım da niyazım da artık kendime,
Minnetsiz bir gülümsemeyle aynaya yakışmak…

İçimdeki çocuğu sakladım en kuytuya,
Birden ne çok büyüdüm!
Çelik çomağı yaktım, uçurtmayı saldım;
Oynamam artık sevincimi çalıp gidenlerle.

İnanmak tek bir Hak’ka…
Çile dolduran dervişlerin sabrıyla,
Ruhu vuran o dalga: İlla da gerçek!
İlla da Hak!

Ağlamak ki dünyadan soyutlayan kutsal ibadet.
Kaç neşter ağzıyla açılan yarama,
Merhamet etmeyen kabuğu çaldım taşa.

Balçıkla sıvanan ışık, sönen bütün hevesler...
İnsana gözünü açmak hayal,
Uçurumdan atılan porselen bebek
Un ufak oldu...

Unutulmadı gözyaşlarının sıcaklığı.


Vaha Sahra