İncitirken beni hiç mi titremedi yüreğin,
Birde gelip yarama merhem mi arıyorsun?
Kalbimi kırarken o an sustu da vicdanın,
Şimdi sessizliğime bi çare mi arıyorsun?

Beni severken hiç mi atmadı o taş kalbin,
Şimdi yokluğumda sevgi mi arıyorsun?
Ben “kal” diye bakarken o an gözlerinin içine,
Şimdi ismim mi takılıyor bensiz her gece diline.

Dallımı kırarken sen hiç üzülmedin de,
Ben gittikten sonra mı geldi aklın başına?
Sen beni kaybederken hiç düşünmedin de,
Ben sessizce giderken mi ağır geldim vicdanına?

Ben biz diyerek yıllarımı feda etmişken sana,
Sen sadece bencilce ben deyip döndün sırtını bana.
Kalbimi usulca bırakmışken ben senin avuçlarına,
Sen küçücük bir elveda yı bile çok gördün bana.

Gözümde ne çok büyütmüşüm oysa seni yıllarca,
Sen küçülttün sana olan sevgimi bir tek bakışında.
Ben koca bir ömür sığdırmışken sana yüreğimde,
Sen beni sığdıramadın o taş kalbinin bir köşesine.

Bir daha da dönüp kapımı çalma ne olur,
Senin geçtiğin o tozlu yollar artık bana zor gelir.
Sen zamanında kıymet bilmeyipte gittin ya,
Şimdi pişman olmuşsun kime ne faydası var?

Mürekkep değil, sadece sana yazdığım sözler bitti,
Kalemim değil, yalnızca gönlüm kırıldı.
Sen benim en güzel şiirimdin, bunu inkâr etmiyorum,
Ama her şeyin bir sonu vardır derler ya,
İşte bende seni, yazdığım bu son şiirin kıtasında kalbimden çıkarıp mısralarımın arasına gömdüm.