Bir bozuk saattir yüreğim, hep sende durur,
Zaman aksar, akrep yelkovanı kovalamaktan vazgeçer.
Bu aşk ki; kentin bütün caddelerini felç eden bir itiraz,
Meydanlardaki devasa kalabalığa çekilmiş nazlı bir süngü.
Seni sevmek; durup dururken göğe bakma ihtiyacıdır...
​
Bütün otobüsler yanlış duraklarda indirir beni,
Bütün biletçiler fazla para keser yalnızlığımdan.
Bir sen varsın oysa bu kargaşanın dışında lekesiz duran,
Bir senin gözlerin var; akşamüstleri Haliç’e vuran o durgun ışık,
Bir senin ellerin var, beni bu beton soğukluğundan çekip çıkaran...
​
Biz seninle aynı otobüs biletinin iki ayrı yüzüyüz,
Aynı durakta bekleşip duran iki telaşlı yolcu.
Sen durursun, dünya etrafında fırıl fırıl döner de durmaz;
Benimse bütün vakitlerim senin baktığın tarafa ayarlı,
Gece yarısı da olsa, sabahın körü de, saat hep seni vurur...
​
Bozuktur mekanizmam, çarklarım pas tutmuştur senden öteye,
İlerleyemez günlerim, takvimler yaprak dökse de boşuna.
Sana varmayan her saniye, ömrün kenarından kırpılmış bir teferruat;
Seni düşünürken yaparım ben bu kentin en hakiki işlerini,
Seni severken büyütürüm içimdeki o çocuksu başkaldırıyı...
​
Şimdi tut ellerimi, bu gürültülü pazarları baştan başa geçelim,
Kozalaklar dökülsün yolumuza, çaylar tazelensin kahvede.
Aşk dediğin; iki insanın aynı hizada durup susabilmesidir,
Sözün bittiği yerdeki o derin, o aşınmaz mutabakattır.
Varsın bozulsun saatler, varsın durdun zaman tam ortasından...
​
Kimin ne dediği umurumda değil bu amansız dünyada,
Herkes bir şeyleri yetiştirme, bir yerlere varma telaşında.
Ben senin kıyında demirledim bütün gemilerimi,
Dalgalar dövsün varsın iskelemi, fırtına koptukça kopsun;
Senin kucağında biter benim bütün fırtınalarım...
​
Bir dize atarım geceye, tutuşur kentin bütün ışıkları,
Bir adını fısıldarım, tramvaylar durur, sirenler susar.
Seni sevmek; nesnelerin anlamını değiştirmektir bir bir,
Soğuk bir tahta sandalyeyi bir saray tahtı kılmaktır,
Bir bardak suyu ab-ı hayat gibi yudumlamaktır seninle...
​
Unuttum zamanın nasıl aktığını, hangi mevsimde olduğumuzu,
Şakaklarıma aklar düşüyormuş, takvimler eskiyormuş ne çıkar?
Benim yüreğim o ilk baktığın günün tam ortasında çakılı;
Ne bir saniye ileri gider ne bir adım geride kalır,
Öylece, mahcup ve mağrur, hep sende durur...
​
Dünyanın bütün saatçileri toplansa bir araya,
Tamir edemezler içimdeki bu ebedi duraksamayı.
Çünkü bu bir bozukluk değil sevgilim, bu bir mucize;
Zamanın ötesine geçmektir seninle aynı anda,
Aynı hizada, aynı dizede soluk alıp verebilmektir...
​
Şimdi hangi kente gitsek, hangi caddeden geçsek birlikte,
Duraklarda senin adın yazılır, saatler seninkini gösterir.
Kapanır takvimler, susar kentin bütün gürültüsü;
Ve ben son nefesimi verirken bile bilirim ki sevgilim:
Bir bozuk saattir yüreğim, ebediyen sende durur...