Kışın o amansız ayazı çekildi bağrımdan usulca,
Şimdi bir bahar nefesi bekler içimdeki kuruyan dallar.
Çiçeklerin filizlendiği o muazzam müjdeyle çık gel;
Çünkü senin yokluğunda her günüm bir çöl kadar çorak,
Her gecem yalnızlığın o buz gibi koynunda biterdi...
​
Rüzgârın sesi bile kırık dökük çınlardı kulaklarımda,
Güneş doğardı doğmasına ama ısıtmazdı içimdeki o kör kuyuyu.
Dön bana sevgilim, karanlığı yarıp geçen bir yol bul kendine,
Ve o yolun en güzel, en aydınlık sonuna beni koy;
Çünkü omuzlarımdaki bu ağır yükler ancak seninle hafifler...
​
Bir gülüşün yeter kentin bütün fırtınalarını dindirmeye,
Toprağa düşen ilk taze yağmur damlası gibi gel.
Yıllardır susuz kalmış, çatırdayan bu dertli kalbime
Bir damla umut serp, bir nefes sıcaklık bırak;
Sanki dünya yeni baştan kuruluyormuşçasına tut ellerimi...
​
Sensiz yarım kaldım bu fani âlemin hengamesinde,
Bütün parçalarım dağıldı, eksildim günden güne.
Senin adın anılmadan başlamıyor ki benim sabahlarım;
Akreple yelkovan bile seni beklemenin nöbetini tutarken
Gönlüm hâlâ aynı tutkuyla, aynı lekesiz aşkla atıyor...
​
Gel ki göğsüme yaslanan o ebedi huzur yeniden doğsun,
Gel ki parmaklarıma dolansın yıllardır özlediğim o sevda.
Gözlerinin derininde sakladığın o büyülü baharı getir bana;
Solan ne varsa yeniden filizlensin senin o ilk adımınla,
Kuruyan pınarlar yeniden coşkuyla dökülsün yataklarına...
​
Sana kavuştuğum an yeniden kendim olacağım biliyorum,
Yüzümdeki o yorgun çizgiler birer birer silinecek.
Seni sevmek; bir kentin bütün sokak lambalarını yakmaktır,
Geceyi gündüze çevirmek, zindanı bir saray kılmaktır;
Sen gelince tamamlanacak yarım kalmış bütün mısralarım...
​
Kaç zaman geçti aradan, kaç mevsim döküldü takvimlerden;
Uzaklığın hiçbir şeyi eksiltmedi içimdeki o devasa adanıştan.
Hangi yana dönsem senin kokun sarar odayı bir anda,
Gözlerimi kapasam, o içten tebessümün aydınlatır karanlığımı,
İnsan birini böyle severse ancak bahara erebilir...
​
Çık gel o tekinsiz, o soğuk yalnızlıkların arasından,
Bir kuşun kanadına yükle vuslatın o tazecik sevicini.
Sana koşan bu adımlar hiç yorulmadı o sarp yollarda;
Çünkü sonunda sana varmak varsa sevgilim,
Bütün yokuşlar bir düzlüğe, bütün kışlar bahara evrilir...

Kavuşmak ki; iki nehrin aynı denizde tutuşup coşmasıdır,
Aynı duada birleşip gökyüzüne doğru havalanmasıdır.
Seni içimde bir şifa gibi, bir ab-ı hayat gibi taşıdım;
Şimdi aç kapılarını, sarıl bu mahzun yalnızlığıma,
Biz seninle aynı toprakta yeşeren iki lekesiz fidanız...
​
Dön bana sevgilim, gel ki ömrümün kalan kısmı aydınlansın,
Bütün kırgınlıklar sönsün, bütün yaralar bir gecede kapansın.
Sana kavuştuğum o ilk anda bir çocuk gibi güleceğim;
Geldin ya sevgilim, bitti ya o uzun ve amansız ayaz;
İşte ben, senin o efsunlu gözlerinde yeniden kendim olacağım...