​Tebessümün düştü geceme birden,
Gönlüm teslim oldu baktığın yerden.
Aklım azat oldu dünyadan, serden;
Meğer aşk dediğin kuldan erenmiş.

​Sen yürürken ardında güller uyanır,
Bir nazınla gönül maziye banır.
Seni seven insan kendini sanır,
Meğer aradığım özde olanmış.

​Seherden süzülen bir nursun yüzde,
Bütün yaraları sararsın sözde.
İnsan kendi özün bulur bir gözde,
Meğer gönül bir aynaya varanmış.

​Bir gül sandım seni, razıydım hara,
Pervane olurdum düştüğün yara.
Niyaz ettim yanıp düşeyim kor’a,
Meğer yanmak külden doğmak demekmiş.

​Senden ne saltanat ne mülk istedim,
Bir bakışın yetti, dünyayı sildim.
Aşkın sanatını sende öğrendim,
Meğer sevmek candan vazgeçebilmekmiş.

​Gece adın andım, yıldızlar sustu,
Gönlüm gizli kalan kapıyı açtı.
Uzaklık da bitti, ayrılık kaçtı;
Meğer vuslat kalpte gerçekleşirmiş.

​Kelimeler yetmez senle kelama,
Sessizlik bıraktın derin sevdama.
Seni arar iken erdim ma’nama,
Meğer insan yâri özde yaşatırmış.

​Çöllere yağmurca yağdın eridim,
Kurumuş dalımda baharlar gördüm.
Seni bir heves değil, dua bildim;
Meğer sevgiler gökten inermiş.


Kadir TURGUT