Bazen Karadeniz gibi gözü kara, hırçın;
dalgası kıyıya vurur, içimde taşar.
Bazen içi kara bir gece kadar suskun,
kimse bilmez hangi fırtına içimde yaşar.
Bazen Ege olurum;
maviye yaslanır bütün öfkelerim,
bir zeytin dalının gölgesinde dinlenir
yıllardır yorulan ellerim.
Bazen Marmara gibi iki kıyı arasında kalırım;
bir yanım gitmek ister,
bir yanım dönüp geçmişe bakar.
Ve ben,
iki şehir arasında sıkışmış bir vapur gibi
hangi iskeleye yanaşacağımı bilemem.
Bazen doğunun dağları kadar sertleşir yüzüm,
Munzur gibi susar,
Fırat gibi içimden geçerim.
Kimse görmez yatağımın altında
kaç taşın kanadığını.
Kimse duymaz gecenin en sessiz yerinde
içimde kırılan kemik seslerini.
Çünkü insanın da bir coğrafyası vardır;
haritalara sığmayan,
sınır taşları bulunmayan,
bir tek kendisinin bildiği.
Benim içimde
adı konmamış şehirler var.
Yıkılmış evlerin duvarlarında
çocukluğumun gölgesi asılı.
Bir sokak lambası altında
unutulmuş bir vedanın ayak sesleri,
bir pencere önünde
dönmeyecek birinin bekleyişi...
Ve ben,
her gece kendimden geçerken
bir başka şehre uyanıyorum.
Kimi zaman içimde bir İstanbul yükseliyor;
kalabalık, yorgun,
iki yakası birbirine bakıp
bir türlü kavuşamayan.
Boğazımdan geçen her gemi
bir başka ihtimali alıp götürüyor.
Ben kıyıda kalıyorum.
Kimi zaman Diyarbakır gibi
sur dibinde susuyorum.
Taşın bile hafızası varken
ben neden unutayım?
Her taşın altında
bir isim,
her ismin ardında
bir hikâye,
her hikâyenin içinde
biraz yarım kalmışlık var.
Benim de içimde
yarım kalmış bir mevsim var.
Ne tam kış
ne tam bahar...
Bir tarafımda kar yağıyor,
bir tarafımda nar çiçekleri açıyor.
Bir yanım ölümü düşünüyor,
bir yanım hâlâ yaşamak için
küçücük bir sebep arıyor.
İşte tam orada
başlıyor içimdeki sarsıntı.
Önce ince bir çatlak...
Sonra derinden gelen
anlamsız bir uğultu.
Bir bardak titriyor masanın üzerinde,
duvarda asılı fotoğraf eğiliyor,
yıllardır kapalı tuttuğum
bir çekmecenin içinden
eski bir koku yükseliyor.
Kimi maziden,
kimi içimde birikmiş
geleceğe olan özlemden...
Kimi yarım kalmış bir vedadan,
kimi hiç yaşanmamış
bir kavuşmanın hasretinden...
Ve hepsi,
yıllardır sessizce
içimde birikenlerden.
Ben susuyorum.

Kadir TURGUT