İliklerime Kadar Sen
​
Aşk dedikleri; bir kentin elektiriksiz kalmış gece yarısında,
Göğsünün ortasında patlayan o lekesiz, o dumanlı fişektir.
Etin kemikten ayrıldığı, aklın yörüngesinden çıktığı o an;
Sen gelip oturursun sol yanıma bir cüzzam gibi, bir yangın gibi,
İliklerime kadar işler senin o karanlık, o tekinsiz kokun...
​
Seni sevmek; fırtınalı bir denizde pusulasız dümene geçmektir,
Kayalıklara çarpacağını bile bile o rüzgâra göğsünü germektir.
Dudakların ki; geçilmez bir bent, bir nehrin en çılgın yatağı;
Sana döküldüğüm her gece yeniden boğulurum o koyu sularında,
Ve yeniden doğarım parmaklarının ucundaki o gizli kıvılcımla...
​
Bir fener yakarsın zihnimin o en tenha, en bakımsız caddesinde,
Bütün vitrinler senin adınla aydınlanır, bütün sirenler susar.
Aşk, iki insanın aynı giyotin altına bile bile boyun uzatmasıdır;
Cellat ipi çekse de, zaman dursun diye dua ederiz,
Çünkü seninle ölmek; başkasıyla yaşamaktan daha görkemlidir...
​
Tenin, kış ortasında sığınılan ıslak bir tahta baraka,
Gözlerin, haritaların yazmaya korktuğu o derin, o amansız uçurum.
Baktıkça başım döner, dökülürüm içimdeki o kör kuyulara;
Bir damla suyuna muhtaç bir çöl gibi beklerim eşiğinde,
Ne sen susuzluğumu dindirirsin ne de ben o yangından kaçabilirim...
​
Zaman denilen o acımasız tüccar tartarken ömrümüzü,
Biz seninle gram gram eksiliriz birbirimizin harcında.
Görünmez bir bıçak keser geceyi ortasından, kan damlar yastığa;
O kan ki; seninle benim aynı dizede tutuştuğumuzun resmidir,
Aşktan ötesi yalan, aşktan ötesi kentin o kof gürültüsüdür...
​
Rüzgâr, kokunu fırlatır yüzüme bir kadeh sek konyak gibi,
Çarpar genzime, sarhoş eder içimdeki o mahzun çocuğu.
Seni sevmek; bir kentin bütün sokak lambalarını tek tek söndürüp,
Sadece senin gözlerindeki o tek ışıkla yolunu bulmaya çalışmaktır,
Kaybolacağını bile bile, o karanlığın kalbine yürümektir...
​
Kaç kere devrildi bu hayat üzerimize, kaç kere altında kaldık enkazın;
Ama ne zaman ellerin değse ellerime, bir ihtilal başlar damarlarımda.
Kanım tutuşur, kemiklerim çatırdar senin o devasa ağırlığından;
Sen benim hem sığınağım hem de beni yıkan o en güzel felaketimsin,
Bir insan bir felaketi nasıl böyle tapınır gibi sevebilirse...
​
Mazereti yok bu aşka; ne mevsim uygun, ne bu şehir, ne de cebimizdeki zaman.
Yine de sarılırız birbirimize bir idam mahkûmunun son isteği gibi.
Dudaklarının kıvrımına sığınırım, o yıkılmaz kale duvarına;
Dışarıda fırtına kudurur, yağmur kaldırımları döver gece boyu,
Biz seninle o mavilikte ebedi bir tutuklu gibi kalırız...
​
İşte böyledir sevgilim; aşk dediğin sadece bir duygu değildir,
O, insanın kendi varlığından vazgeçip bir başkasında erimesidir.
İliklerime kadar duyarım senin yokluğunun o dilsiz ayazını,
Ve varlığınla ısınır içimdeki o en eski, o en derin yara;
Biz aynı şiirin iki ayrı mısrasında birbirimize mahkûmuz...
​
Şimdi hangi caddeden geçsem, senin ayak izlerin kalır asfaltında,
Hangi tren kalksa bu kentten, senin kokunu taşır vagonlarında.
Varsın devrilsin asırlar, varsın kapansın bütün takvimler birer birer;
Ben seni bu fani dünyada bir nefes gibi, bir kan gibi taşıdım,
Ve son nefeste bile senin adınla kapatacağım bu yorgun gözlerimi...