Beni bana şikâyet ettim,
Kendimde kayboldum.

Karmaşık bir yol çizmiş kalbimin eli,
İçimde aradığım Hak’tan bir veli.

Beni bende kayboldum.
Suskun rüzgârların
Nefesine astım dalımın yaprağını.

Yağmura hasret kuruyan damarlarımı
Serdim Hak yoluna.
Sustum içimi bana,
Konuşurken Hakk’a.

Varıp gitmek gerek huzura.
Huzur ki Rahmet’in kapısı,
Kur’an’dır Hakk’ın Hakk’a uzanan tapusu.

Solumda bir yangın yandı beni.
Bana Seni gerek, Seni.

Şikâyetim kendimden başka değil gayrı.
Olamıyor bu fakir topraktan ayrı.

Düşüm kadarım,
Düşün, ne kadarım.

Gecenin sessizliği ürpertti içimi.
Varıp gittim karanlığın dibine.

Hak ile oldum yeksan.
Sarmaşık güllerin kokusu, misk ü amber gibi.

Renk renk kokular yere döşeli.
Tabuttur taşır bizi dört köşeli.

“Hep ölümden bahsedersin.” dediler.

Dedim ki:
“Ölmek için yaşıyoruz.”

Yaşam, ölümün hakikati değil mi, Hâfız?
Ölmeden ölmek gerekmez mi, Hâfız?

Sustum beni bana,
Sarılırken kefenim ruhuma.

Çıktı yaşarken tenimin canı,
Çekildi damarlarımın kanı.

Sessizlik, sessizliğe büründü.
Geceyi karanlığa küstüm hafız.

Serdar Özyanız