Dalgın olsam bilirim,
Dağılmışım...
Uzun lafın kısası, sen öldün,
Beni de diri diri gömdüler.
Gidenin geri gelmeyeceğini,
Gelse de artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anladım.
Oysa bilmezdim;
Toprak sadece bedeni değil,
İnsanın hamlığını, ham hayallerini de gömer demlendiği yere.
Meğer her ayrılık, Vuslat-ı Hak’ka giden yolun ilk durağıymış.
Ben seni dünyalık bir can sanıp tapınırken nefsimin aynasında,
Rabbim seni benden alıp, beni bana terk etti.
“Kulum,” dedi, “fani olana gönül bağlama ki baki olanı bulasın.”
Geceye büründü ruhum, hırkamı yalnızlığa sardım.
Seni toprağa verirken ben de canımdan vazgeçtim;
Lakin ölüm dediğin, çürümek değilmiş sadece.
Gönül hanesini dünyadan soyup,
Nefsi toprağın altında sükûta erdirmekmiş.
Bir çilehanedir şimdi bu göğsümün kafesi,
Her nefes, içimdeki hamlığı yakan bir gür ateştir.
Ben seni bir kul gibi sevip günaha batmışım meğer,
Kendi yarattığım bir puta tapmışım gözlerinin karasında.
Rabbim narı verdi, ama ardındaki nuru da gösterdi;
Seni benden çekip aldı ki aradaki perdeler kalksın.
Sen toprağın bağrında sır oldun,
Bense kendi içimdeki kuyuda Kenan’ını arayan Ya’kub oldum.
Gelsen ne değişir ki artık bu fena mülkünde?
Testi bir kez kırıldı, su toprağa karıştı.
Bir daha aynı testiye dolmaz o abuhayat.
Sen gittin, ben bende kalan senden geçtim.
Şimdi ne sen varsın bu enkazın altında,
Ne de ben varım o eski sevdada.
Nefsimin boynuna bükük bir veda astım bugün.
Aşk dediğin, sevdiğinde yok olmak değil,
Sevdiğin vasıtasıyla Yaratan’da kaybolmakmış.
Sen benim bu dünyadaki en ağır imtihanım,
En derin nefis terbiyemdin.
Seni toprağa verdikten sonra anladım ki
Hiçbir fani sevdada baki bir huzur yokmuş.
Çünkü anladım;
Yara, ışığın içeri girdiği yermiş.
Sen benim en büyük yaramsın,
Bense o yaradan sızan bir damla hilkat...
Sen toprağın koynunda bir garip mefta,
Bense fenafillahta kaybolmuş,
Canı çekilmiş, külünden yeniden doğan bir dervişim şimdi.
Kapanmıştır bu fani defter, mühürlenmiştir bu dert.
Gayrı ne senden bir seda gelsin, ne benden bir feryat...


Kadir TURGUT