Gönlüme girsen de yerin dar sana,
Bin türlü söz desen inanmam sana.
Dünümü yıktın da geldin yanıma,
Kırdığın gönülde yâr olamazsın.

Bir dalı kuruttun, gölgesi kaldı,
İçimde sevdanın ateşi daldı.
Ne kadar çağırdım, sesim boş kaldı,
Şimdi hangi derde çare olamazsın?

Yüzüme bakarken gözlerin güler,
Ardından bıraktın bin türlü keder.
Bir gönül bir kere güveni yeder,
Kül olan o aşka bahar olamazsın.

Ben sana kendimi emanet ettim,
Her sözü kalbime mühürler ettim.
Sen benim içimde ne varsa yıktın,
Yıkılan gönlüme duvar olamazsın.

Gidişin bir yara, dönüşün sızı,
Ne senden bir haber ne senden izi.
Bir kere kırdın ya kalbimin özünü,
Ne desen eskisi kadar olamazsın.

Bir gün pişman olup kapıma gelsen,
Eski günleri de önüme sersen,
Ne kadar ağlasan, ne kadar desen,
Kapanmış kapıdan içeri giremezsin.

Git, ardına dönüp bakma ne olur,
Her dönüş yarayı yeniden bulur.
Sana verecek tek sözüm şudur:
Benim hikâyemde yâr olamazsın.


Kadir TURGUT