Uzaklığında yakınlık arıyor düşlerim

Saçlarımdan dökülen karanlığa dokunuyor yüreğin.
Yüzümün solgunluğuna bakmadan,
Ruhumun enkazına ay ışığı düşürmek istiyorsun

Karanlığın göğsüne yıldız tozları serpiyor,
Gözlerime bakıp, kirpiklerimden dökülen kederin üstüne parmaklarınla kelebekler çiziyorsun

Hiç dağılmamışım gibi,
kuş seslerini gizlediğin sesinle şiirler sarıyorsun çiçeksiz ruhuma
Fırtınalı çölümün ortasına kır çiçeklerinden tohumlar ekiyorsun

Bir yol arıyorsun çıkmaz sokaklarımda...

Biliyorum...

Bir yol

Kır çiçekleri yeniden düşüyor hatırıma.

İçime bir gökyüzü kurmak istiyorsun
gökkuşağı uğramamış tenime
beyazı anımsatan bulutlar salıyorsun

Mevsimsiz bir yağmur gibi
çekip çıkarmak istiyorsun
içimdeki ıslak yalnızlığı

Bense...

Korkularımı bir ayna gibi tutuyorum gözlerimde
Zamanı sessizce asıyorum duvarlarıma
Kırılan kanatlarımın sızısı gecenin en derin yırtığına işliyor.

Kuşları unuttuğumu anımsıyorum
Omuzlarım acıyor.

Üşüyorum...

Gölgemin kuytusunda kaybolmuşken
bilmiyorsun ki,
Kuzey Yıldızı’ndan düşmüş bir gecenin çocuğuyum
O gün unuttum yıldızları,

Her gelenin biraz daha aşındırdığı bir yar kenarıyım artık.

Dokunduğunda mesafeler titriyor.
Sözlerim buğulanıyor
Sessizliğime gömülüyorum
Güller yapraklarını döküyor sönmeyen yangınıma

Ve ben...
Kayboluyorum

Seveceksen,
uzaktan sev beni...
Öyle sessiz,
Öyle kimsesiz...