Aldığım her kararın altına bir anlam gömdüm hayat boyunca; her sözün, her hareketin... Böyle yaptım, çünkü hayatı basitçe yaşamayı kendime yediremedim. Bunca derine gömdüğüm anlamlar nerede şimdi? Kim anladı beni, kim daldı benimle o saklı hazineye? Kimse. Bütün gömüler çürüdü, karıştı toprağa — ve toprak, hayattı; çürümüş bir meyve kadar tatlı. Ben de çürüdüm, kendi gömümün üstünde. Şimdi ben varım sadece, ve bir ben, ve bir ben daha. Öyle ayrılamıyoruz ki birbirimizden, gerçekten bir olduk; kim bilir, yok olduk belki de. Paylaşılacak ne çok şey vardı oysa; sadece, sade ve basitçe... ve yaşanacak bir hayat; sadece, sade ve basitçe.

Adımlarının bıraktığı tuz izini takip et şimdi; toz olmadan hemen önce seyret günbatımını, son kez. Ve doğmamış tüm güneşlere merhaba de. Milyonlarca merhabayı sığdır birine — çünkü her merhaba, içinde bir elveda büyütür. Ve af dile sükûnetle, kemiklerini kemiren o çığlıktan. Unutma, bu yol senindi, senin seçimin. Belki de bir hayat vardı yaşanacak; sadece, sade ve basitçe.