AHMET TELLİ’YE — DÜNYANIN VİCDANINDAN BİR HARF EKSİLDİ

“Öldü,” dediler.

Ben inanmadım.

Çünkü bazı insanlar ölmez;

yalnızca

dünyanın vicdanından

bir harf eksilir.

O gün,

rüzgâr bile

esmeye utanıyordu.

Bir ağacın gölgesi,

ilk kez

kendi sessizliğinin yasını tuttu.

Toprak,

bedenini istedi.

Sesini alamadı.

Çünkü sen,

çok önceden

insanların kanına karışmıştın.

Artık nabız atan her yürekte

biraz da sen dolaşıyorsun.

⸻

On İki Eylül…

Gökyüzü asker değildi,

ama o sabah

bulutların bile rütbesi vardı.

Kitaplar,

yakılmadan önce

kendi küllerini gördü.

Çocuklar,

babalarının yüzünü değil,

karakolların duvarlarını ezberledi.

Ve seni,

bir sınıftan çıkarıp

bir hücreye koyduklarını sandılar.

Ne büyük yanılgı…

Demiri içeri kapattılar.

Şiir dışarıda kaldı.

⸻

Tebeşir,

o gün

parmaklarından ayrılınca

beyaz olmaktan vazgeçti.

Çünkü bilgiyi susturmak isteyenler,

önce öğretmenleri hedef alır.

Sen,

tahtaya yazamadığın günlerde bile

insanın alnına

umut yazmayı sürdürdün.

⸻

Sonra

Ciğerxwîn’in adını söyledin.

Bir şairi değil,

boğazına kilit vurulmuş

bir dili çağırdın.

O kilidi

anahtarla açmadın.

Şiirle paslandırdın.

Mahkemeler,

yalnız seni yargıladıklarını sandılar.

Oysa

aynı gün,

kardeşliği de sanık sandalyesine oturttular.

Ve sen,

hiçbir savunma yapmadın.

Çünkü bazı hakikatler,

yalnız susularak söylenebilir.

⸻

Senin devrimin,

barutun değil,

insanın kokusunu taşırdı.

Bir çocuğun

ekmeği bölüşmesini,

bir annenin

korkmadan uyumasını,

bir işçinin

ellerini saklamak zorunda kalmamasını,

bir Kürt çocuğunun

anadilini

fısıldamadan söylemesini

istedin.

Ne kadar sade…

Ne kadar büyük…

⸻

Sen,

meydanlarda konuşanlardan değildin.

Bir mısranın içine

bin kişilik bir yürüyüş sığdırırdın.

Bir virgülün arkasına

sürgünleri gizlerdin.

Bir sessizliğin içine

koca bir ülkenin çığlığını bırakırdın.

İşte bu yüzden

şiirlerin okunmazdı.

İnsan,

onlarda yaşamaya başlardı.

⸻

İşçinin avuçlarında

yalnız nasır görmedin.

Kırılmış bir takvim gördün.

Her fazla mesai,

çocukluğundan eksilen bir akşamdı.

Her düşük ücret,

insanın onurundan çalınan

bir harfti.

Sen,

o eksilen harfleri

şiirlerinle yeniden tamamladın.

⸻

Aşkı bile

yalnız iki kişilik yaşamadın.

Sevdiğin kadının gözlerinde,

eve dönemeyen mahpusları,

sınır kapılarında bekleyen sürgünleri,

annesini özleyen çocukları gördün.

Kalbin,

bir insana yetmeyecek kadar büyüktü.

Bu yüzden

bütün insanlığa dağıldı.

⸻

Şimdi,

“öldü,” diyorlar.

Yanılıyorlar.

Ölüm,

yalnız bedeni tanır.

Şairi tanımaz.

Çünkü şair,

toprağa gömülen değil,

zamana karışandır.

Ve zaman,

seni

çürütmeye değil,

çoğaltmaya devam edecek.

Bir gün,

bir çocuk,

korkmadan ilk şiirini yazdığında…

Bir öğretmen,

gerçeği anlattığı için

başını eğmediğinde…

Bir işçi,

ekmeğini paylaşırken gülümsediğinde…

Bir Kürt çocuk,

annesine

kendi diliyle seslendiğinde…

Kimse adını anmasa bile,

orada olacaksın.

Çünkü bazı insanlar,

mezarlara sığmaz.

Onlar,

geleceğin vicdanına gömülür.

Ve orada,

ölümün ulaşamayacağı kadar

derin yaşarlar.

Kazım Demir