Aşk Onda

​Bir meçhul nehrin girdabına kapılmış gibi,
Sırtımda otuz küsur yılın geçmeyen kamburu,
Soruyorum her gece mukaddes bir deli gibi:
Hiç geçmeyen bir hasret mi yakar bu mağrur gururu,
Yoksa kavuşup da yabancı kalmanın o soğuk pusu mu?
Cevap veriyor içimdeki o kadim dert ortağı:
Hasret yakmaz canı, vuslatın sahtesidir öldüren;
Kavuşmak, bitti sanılan bir hikayenin en acı enkazıdır.
Aşk onda bir sızının ebedi kalmasıdır...

​Mesafe yollar mıdır, araya giren şehirler mi?
"Vuslat" dediğin, iki bedenin aynı odada susması mıdır,
Yoksa ruhların, sınırları yırtıp tek bir sızıda buluşması mı?
Aklım firar ediyor bu sualin karanlık dehlizinde.
Cevap, gözyaşı gibi damlıyor kalemimin ucundan:
Yan yana olmak yetmez, ruhlar birbiriyle konuşmalıdır;
Gerçek vuslat, tenden öte, iki canın tek bir saniyede,
Aynı yangını uzaklardan üfleyip bir sayfa açmasıdır.
Aşk onda mesafeleri hiçe sayıp kalmaktır...

​Soruyorum o yangın yerlerine, o küle dönmüş bağlara:
Sevdanın koruyla kavrulmuş bir deli gönül,
Bir daha başka bir rüzgarla serinleyebilir mi bu dünyada?
Yoksa o ilk yangın, değdiği her şeyi ebediyen yok mu eder?
Feryat yükseliyor sinemden, cevap gayet aşikar:
Başka rüzgar esmez o bağda, esse de kar etmez;
İlk ateş nereyi yaktıysa, orası ebedi mahşer yeridir.
Gönül bir kez kavruldu mu, artık külü bile mukaddestir.
Aşk onda o ilk yangınla gurur duyup yanmaktır...

​İnsan ne zaman havlu atar bu sevda cenginde?
Uğruna ömür adadığı o gözün içinde kendi aksini göremediğinde mi,
Yoksa o ela, o kara gözlerin bir başkasına güldüğünü bildiğinde mi?
Kalbim sıkışıyor, bu sual göğsümü daraltıyor.
Cevap, kırık bir kadeh gibi paramparça ediyor geceyi:
Kendi aksini görememek hüzündür, insan katlanır;
Ama o gözlerin yabancı bir iklimde açtığını görmek var ya,
İşte o an nefes durur, kalemin mürekkebi kana keser.
Aşk onda o kahrı bile göğsünde madalya gibi taşımaktır...

​Zaman dedikleri o gaddar değirmen, aşkı da öğütür mü?
Aşkın o telaşlı ilk günüyle, otuz küsur yılın ağırlığı bir midir?
Yıllar geçtikçe eskir mi bu mukaddes sancı?
Hafızamı yokluyorum, yılların çizgilerine bakıyorum yorgun yüzde:
Zaman eskitmez, aksine damıtır o saf şarabı;
İlk günkü bir kıvılcımdır, otuz yıl sonra ise bir çınar.
Geçen her sene, çekilen her cefa sadakat cilasıdır kalbe.
Aşk onda zamana meydan okuyan bir sadakattir...

​Bir insanı hafızandan söküp atmak mı daha zordur,
Yoksa attığın her adımda, yazdığın her mısrada,
Onun gizli izini, gizli kokusunu bulacağını bilerek yaşamak mı?
Mürekkebim feryat ediyor bu altıncı sualin karşısında:
Unutmak mümkün değildir, hafıza oyundur sadece;
Zor olan, her mısrada onun adını anmadan onu yazmaktır.
Bastığın toprakta, aldığın nefeste o sızıyı büyütmektir.
Aşk onda kaçtığın her köşe başında yine ona çarpmaktır...

​Nedir bu çekilen, söylesene bana ey fani dert?
Gönül sızısı bir ceza mıdır günahkar ruhumuza,
Yoksa insanın hala yaşadığını fısıldayan gizli bir lütuf mu?
Gözlerim doluyor, bu cevabı çok iyi biliyorum:
Ceza değildir bu, taş kalplilerin anlayamadığı bir ihsandır;
Sızlamayan bir kalp taştır, ağlamayan göz kördür.
Bu sızı, insan kalabildiğimizin, hala sevildiğimizin nişanesidir.
Aşk onda o sızıyı canından aziz bilmektir...

​Kavuşmanın kokusu hangi mevsimin koynunda saklı?
Gönül baharı vuslatla mı gelir bu viran şehre,
Yoksa o ömürlük bekleyişin kendisi zaten en büyük mevsim midir?
Saatler duruyor, takvimler yapraklarını döküyor:
Mevsimler falan yalandır, beklemek en büyük mevsimdir;
Kavuşmak anlıktır geçer, ama o vuslat kokulu bekleyiş,
İnsanı şair eden, insanı derviş eyleyen beşinci mevsimdir.
Aşk onda o bitmez baharı bekleyerek kışta donmaktır...

​Gerçek bir sevdalı için en büyük, en ağır imtihan hangisidir?
Sevdiğinin yokluğuna alışıp sessizce köşesine çekilmek mi,
Yoksa onun içindeki yokluğuna her sabah yeniden, uykusuz uyanmak mı?
Dokuzuncu ok saplanıyor göğsümün tam ortasına:
Yokluğa alışılır, duvarlar bile alışır yalnızlığa;
Ama onun içindeki yerinin yok olduğunu, bittiğini bilmek,
İşte o her sabah yeniden kurşuna dizilmektir, her gün ölmektir.
Aşk onda o idam sehpasında bile onun adını sayıklamaktır...

Son sual, gök kubbeyi titreten o son çığlık:
Kalbi kor gibi yakan, dünyayı ayağa kaldıran aşklar mı yükselir göğe,
Yoksa sessizce, hiç gürültü çıkarmadan,
Bir ömür boyu içten içe yanan o gizli, o mahcup sevdalar mı?
Gönlümün soğuk gecesine çarpıp dönüyor sesim:
Gürültülü aşklar dünyada kalır, hikaye olur dillerde;
Ama sessizce, içten içe, kimselere demeden yananlar var ya,
İşte o gizli sevdalar arşa yükselir, melekler kıskanır o sabrı.
Aşk onda hiç konuşmadan, bir ömür boyu içten içe yanmaktır...