Ah be tanrıça...
Günahkârım. "Affet..." desem de, biliyorum; affının kapılarındaki kilit, benim gönlümün senden vazgeçemeyen sevmeleridir.
Desem ki gamlandım, o kirpiklerinden düşen yalnızlığınla birlikte. bir ömür çöktü omuzlarıma. Yine kocaman bir sessizlik var kalbimde, senin hiç uğramadığın sokaklarda.
Aklımın tımarhanesinde senin güzelliğini düşünmekten her gün yeniden deliliğe uyanıyorum.
Söyle ey güneş tanrıçası...
Affının kapısında açılmaz mı sana pranga olmuş bu sevdamın zincirleri?
Yoksa mahkûm muyum, ömrümün son nefesine kadar adını içimde yankılayan kimsesiz bir dua olmaya?
Baksana... Ben seni sevmeyi de, senden ayrı kalmayı beceremedim.
Her vazgeçiş denememde biraz daha sana döndü yollarım. Her "unutacağım" deyişim, daha derine kazıdın kaderimde.
Sen bir gülüşle baharı kuran kadın, ben tek bakışınla ömrü sonbahara çeviren adam oldum.
Şimdi hüküm senindir.
İstersen ömrümü sürgün et gözlerinden, istersen bir tek tebessümünle bütün günahlarımı affet.