Neyleyim,
“sevme” dersin;
senin sevmemen için yok ki bahanem.
Bir başkasında ararsın gözlerinde umudu,
neyleyim…

Ah, bir kerede için için görsen gözlerimi,
göreceksin sendeki yüreğimi.
Sana söyleyemediğim ne varsa
bir bakışımın içinde saklı.

“İmkânsız” diyorlar bu aşka,
neyleyim…
Ben imkânsıza değil,
sana inanmışım bir kere.

Bir gün beni anlaman için
Tanrı’ya ettiğim duaların
kabulüne sabrım var.
ben seni beklemeyi değil,
seni sevmeyi öğrendim.

Olurda bir gün
kalbin, benim sustuğum yerden konuşur;
Olurdai bir gece
adımı anmadan özlersin beni.
O zaman anlarsın,
ben senden hiçbir şey istememişim aslında;
yalnızca gözlerinin içinde
kendime ait bir yer aramışım.

O gün geldiğinde
ben çoktan susmuş olursam,
Unutma sevgim bitmedi…
Sadece, seni sevmekle
sana ulaşmanın aynı şey olmadığını öğrendim.

Neyleyim…
Sen “git” desen de
yüreğim senden gitmeyi bilmiyor.
Bazen sevda ölümün ne zaman geleceğini bilmediğin gibidir
Yaşamda umudunu kaybettiğinde gelir.