1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
266
Okunma
O, Ankara’da bir şiirdi,
Gizli bir dize gibi dururdu kaldırımlarda.
Ne yüksek sesle okunurdu,
Ne de kolayca unutulurdu akılda.
Saçlarında ayaz vardı,
Konur Sokak kadar soğuk,
Ama bir tebessümüyle
Martı çığlığı düşerdi Kuğulu’ya.
Sessiz yürürdü,
Ama ardından rüzgâr kalkardı hep.
Tunalı’da bir kitabevinde unuttu kendini,
Bir sayfa çevrilirken içine düştü.
O, Ankara’da bir şiirdi,
Hiç yazılmamış ama herkesin bildiği.
Otobüs camlarında gözleri kalırdı,
Gidip de dönmeyen her sefer gibi.
Kocatepe’den bakınca anlardın,
Gökdelenlerden çok onun hüznü yükselirdi.
Bir parkta oturmuş,
Kendine yazılmış bir şarkı gibi susardı.
Kimse bilmezdi adını tam,
Ama herkes hissetmişti bir kere.
Çünkü o,
Ankara’da bir şiirdi;
Ve bazı şiirler, sadece hissedilirdi.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz