Yaralarımız var bizim
koyu bir sessizliğin içinden konuşan
kapanmış görünen ama dokununca ürperen
her biri bir gecenin, bir pişmanlığın mirası

kimini zamanın ağır eli okşamış
kimini unutuşun rüzgârı serinletmiş
ama bazıları var ki, gizli bir odada saklı
kimselerin bilmediği bir ağıt gibi sürer içimizde

gidenlerin solgun gölgeleri dolaşır çevrelerinde
bir bakışın, bir sözün eksikliği tütüyor hâlâ
bir vedanın yarım kalmışlığı çöreklenmiş üstlerine

bir büyüğün öğüdü gelir akla bazen
“evlat, geç kalma kendine” der
oysa biz, duymazdan gelmişliğin utancıyla
suskunluğun ağırlığını taşırız yıllarca

şimdi biliriz:
yaralarımız kapanmak için değil
bize kim olduğumuzu hatırlatmak için kalmış
izleri, yaşamın sessiz öğretmenleri
ne acıyı unutturur, ne de yolu kaybettirir
ama yürümeyi, yeniden başlamayı fısıldar
her sızısında, her sessizliğinde…