1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
32
Okunma
Yalnızım…
Çoğalıyor korkularım,
Bulamadıkça kaybettiğim beni.
Derin bir hüznün
Kanayan bileklerinde
Kapatıyorum gözlerimi.
Baharı soldu gençliğin;
Çiçek açmaz oldu yaprakları.
Mevsimlerde eski telaşlar kalmadı,
Sıcakken bile üşüyor tenim.
Yüzüne yalancı boyalarla
Mutluluk çizilmiş insanlardan
Topluyorum dağılan benliğimin
Bana ait parçalarını.
Solumdan yazıyorum,
Soluksuz bırakılan nefesimden.
Arta kalan neyim varsa,
Bir çırpıda bitiyorum satırlara.
Kamer yıldızıyla süslenmiş
Göğümün gecesinden…
Yani;
Kalabalık yalnızlığımın
Yüzme bilmeyen okyanusundan.
Serdar Özyanız
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz