Hiçbir şehir adını fısıldamadı
Hiçbir rüzgar kokunu getirmedi
Hiçbir durakta beklemiyorsun beni
Hiçbir tren, hiçbir vapur getirmeyecek
Düşümde yarattım ben seni

Belki hiç yaşamadın
Belki de hiç doğmadın
Ama hep rüyalarımdaydın
Yalnızlığımın en lacivert yerindeydin
Özlemlerimin en bakir kıyısındaydın

Uzun saçların savruluyordu düşlerime
Sana ulaşmak için sarılıyordum geceye
Yokluğunda belki büyülü bir masaldın
Ama ben kasvetin gizeminde
Duman halkası zülüflerine takıldım

Zamanı durduran apal dudakların
Güneşi kıskandıracak kadar sıcak
Bazen kara bulutlar dolaşırdı gözlerinde
Ha yağdı, ha yağacak.

Her sabah
Belki bugün... diye başlıyordum güne
İşte o “belki” damarlarımdaki heyecan
Kalbimin sinsice hızlanan ritmi
Gençliğimin esrikliğini fısıldayan
Lirik bir şarkı gibi

Ufku kızıla boyayan sabah güneşi
Kadifeye yapışan ipeksi al tüyler gibi
Sıcak ve berrak
Sesin çiçeklerinin sabaha eren çiyi
Gözlerin yüreğime saplanmış iki mızrak

Gülüşün
Gecenin lacivert uykusundan uyanan deniz
Suyun böğrüne ışığın damladığı ilk an
İnsanı yalnızca günahkar etmiyor,
Hayata bağlıyor, inan

Pasaklı çocuğun başını okşayan ellerin
Bir yaralı kuşu besleyecek kadar
Şefkatli, narin
Martıların denize kondurduğu öpücük kadar özgür
Kederi çatlatacak kadar içtensin.

Letafetine övgüler düzüyorum
Elbette çingenemsin özlem duyduğum
Gecikmiş bir İstanbul akşamısın
Gecelerine esir olduğum
Belki hepsi, belki de hiç birisin
Aslında yoksun, ben yarattım seni
Aziz Nesin’in Tülsü’sü gibisin

Seni değil yokluğunu sevdim
Ne sana yetişebildim ne vazgeçebildim
Yazdığım şiirler bütünüyle yüreğimin armağanı
Çünkü seni aramak
Bir aşkı yaşamaktan çok daha fazlası.

Sen de değilsin aslında aradığım
O bitimsiz heyecanı arıyorum ben
Kalabalıklar içinde gözlerimin ışıldaması
Bir vapur iskelesinde ani bir tebessüm
Dudaklarıma sır gibi yayılan
Bir deniz aşığı gibi vefalı bir bankta
Yakama yapışmış saç telinde seni aramam

Bunlar yaşadığımı hatırlatan gizemli izler
Sahip olmak mutlu olmaya yetmez şüphesiz
Bazen en güzel ihtimale inanmak yetiverir
Çünkü ruhlar umutla beslendikçe güzelleşir

Ben olmayacak aşkın izini sürmedim
Beni hayata bağlayan
Yükselen bir umudun peşindeyim
Gökyüzünü yeniden mavi kılan
Ve solmaya yüz tutan çiçekleri açtıran

Ve biliyorum ki
Bir gün seni bulsam da bulmasam da
Bu arayıs beni besleyecek
Kalbime cesaret, ruhuma ferahlık
Yollarıma ışıklar dizecek

Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil
İnsanı hayata bağlamak için doğar
Ben de yaşanmamış aşkın kanatlarında
Her sabah yeniden doğuyorum
Ve her yeni gün gerçekte varmışsın gibi
Dünyayı biraz daha yaşanası buluyorum