ölüm dediğin
hayat kitabının koparılmış sayfası
ya da bir bilgisayarın
doluvermiş hafızası

ölüm, görünmez bir elin
doğduğumuz gün
kum saatini ters çevirmesi
ömrümüzün.

aslında
ilk nefesle başlıyoruz
yürümeye
son nefesimize.

kader
uzak dağlardan doğan
sessiz bir nehir gibidir
biz yön verdiğimizi sanırız
oysa yatağı çoktan çizilmiştir

bir han kapısıdır ömür
girenler olur, çıkanlar olur
ve her yolcu
kendisine ayrılan zaman kadar oturur

o, bir azrail değildir
vakti gelince kapıyı çalan
kadim bir yol arkadaşı kılığında gelir
gölgemiz gibi peşimizdedir

hiç umulmadık bir günde
akşam güneşinin denize bıraktığı
altın bir iz gibi
silinir sevinçlerimiz
hüzünlerimiz
yarım kalmış cümlelerimiz

kalakalırız ortada
istasyon bankında unutulmuş valiz gibi
ne servet kalır avuçlarda
ne makam, ne alkışlar
hiçbir şey götüremeyiz yanımızda

belki de bu yüzden
ölüm bir eksiliş değildir
sahibine dönüşüdür emanetin