ölüm dediğin
hayat kitabının
koparılmış sayfası
ya da bir bilgisayarın
doluvermiş hafızası

ölüm, görünmez bir elin
doğduğumuz gün
kum saatini
ters çevirmesi
ömrümüzün.

aslında
ilk nefesle başlıyoruz
yürümeye
son nefesimize.

kader
uzak dağlardan doğan
sessiz bir nehir gibidir
biz yön verdiğimizi sanırız
oysa yatağı
çoktan çizilmiştir

bir han kapısıdır ömür
girenler olur,
çıkanlar olur
ve her yolcu
kendisine ayrılan
zaman kadar oturur

o, bir azrail değildir
vakti gelince kapıyı çalan
kadim bir yol arkadaşı
kılığında gelir
gölgemiz gibi
peşimizdedir

hiç umulmadık bir günde
akşam güneşinin
denize bıraktığı
altın bir iz gibi
silinir sevinçlerimiz
hüzünlerimiz
yarım kalır
cümlelerimiz

kalırız bir başımıza
istasyon bankında
unutulmuş valiz gibi
ne servet kalır avuçlarda
ne makam,
ne alkışlar
hepsi kalır ardımızda

belki de bu yüzden
ölüm bir eksiliş değildir
sahibine dönüşüdür
emanetin