suyun yandığını gördüm
ateşin donduğunu
gece vakti güneşin
sokak lambasında solduğunu

ayın kendi gölgesinden korkup
bulutlara saklandığını
dağların oturmaktan yorulup
ırmaklarda boğulduğunu

susuz kaldığını denizlerin
balıkların göğe kanat çırptığını
dallarından utanan ağaçların
köklerinde çiçek açtığını

rüzgarın esmekten vazgeçip
sessizliğine sığındığını
insanların barışı konuşurken
savaşı hazırladığını

en çok hukuk konuşurken
adaletin sustuğunu
ve dostun yabancı,
yabancının kardeş olduğunu

kalabalıklarda çığlık çığlığa yalnızlığı
yalnızlığın içinde çoğalan insanlığı
ve yaşayanların çoğu ölüyken
ölülerin yaşamayı ciddiye aldığını

o vakit anladım ki mucize
suyun yanması değil
ateşin donması değil
bunca karanlığın içinde
sabahı besleyebilmekmiş