Düşümde, sarılarak uyuyoruz her gece,
Ve sabahları yeniden doğuyoruz birbirimize,
Bu ihtiras sadece bize, en çok da bana ait,
Bu sözlerim ise sana, sadece sana ait.

Güzelliğini sadece ben göreyim istiyorum,
Kıskançlığım duvar örüyor başkalarına
İmkansız bir aşk bu, benim yaşadığım,
Sessiz ama Ağrı Dağını da aşan bir çığlıkla.

Elbette seni çok özlüyorum,
Sensiz olmaktan ölüm gibi korkuyorum,
Çünkü ruhumun derinliklerinde açtığın yaraları,
Ancak sen, sadece sen iyileştiriyorsun.

İkrar çabaların töre duvarlarına çarpıyor
Biliyorum, hesaba çekilmekten çok korkuyorsun,
Kim bilir kaç kez “İtiraf Sakramenti” yaşadın,
Oysa benim düşlerimde bile yüzüm kızarıyor.

Biliyorum, sevgini ikrar etmeyeceksin asla,
Biliyorum, çağırsam da gelmeyeceksin asla,
Biliyorum, hayat terk etse de, sen unutmayacaksın asla,
Nefsine hakim olmanı çok kıskanıyorum…