Vedalar acıdır, acıtır insanın yüreğini..
Sessizce düşer akşama, kırık bir yaprak gibi.
Bir zamanlar aynı gökyüzüne umut bırakan iki kalp,
Şimdi aynı yıldızlara farklı yalnızlıklarla bakar.
En çok da söylenemeyen sözler yakar içini,
Dudaklarda yarım kalan cümleler yıllarca susar.
Giden sadece bir insan değildir çoğu zaman
Onunla birlikte alışkanlıklar, hayaller ve yarınlar da uzaklaşır.
Bir fincan çayın buğusunda ararsın eski gülüşleri,
Issız sokaklarda ayak sesini duyar gibi olursun.
Rüzgâr adını fısıldar bazen usulca kulağına,
Ama dönüp baktığında sadece sessizlik karşılar seni.
Ne kadar güçlü görünmeye çalışsan da,
Kalbin geceleri gerçeği fısıldar sana.
Çünkü bazı ayrılıklar gözden değil, ruhtan eksiltir insanı...
Her sabah biraz daha öğrenirsin yokluğun ağırlığını.
Yine de zaman, en sabırlı öğretmendir derler.
Yaraları bir anda kapatmaz, sadece taşımayı öğretir.
Acıyı unutturmaz belki, ama onunla yaşamayı anlatır...
Her gözyaşının ardından yeniden nefes almayı hatırlatır.
Ve anlarsın bir gün,
Her veda bir son değildir aslında.
Bazıları yeni başlangıçların sessiz habercisidir,
Bazıları ise insanın kendini yeniden bulduğu uzun bir yolculuk.
Vedalar acıdır, evet…
Acıtır insanın yüreğini derinden.
Ama sevmenin gerçek olduğunu da en çok vedalar anlatır
Çünkü iz bırakmayan hiçbir sevda, ardından böyle bir sızı bırakmaz.