Seni düşünmek güzel şey,
Ümit şey,
En güzel şarkıyı,
En güzel sesten dinlemek gibi bir şey.

Bir sabah olur,
Kuşlar adını fısıldar rüzgâra,
Ben uyanırım,
Ama sensizliğin serinliği sarar omuzlarımı.

Yine de gülümserim —
Çünkü seni düşünmek bile yeter yaşamak için.

Seni düşünmek,
Bir yağmurun toprağa kavuşması gibi,
Bir nehrin denize varması gibi,
Bir kalbin, yarısını bulması gibi bir şey.

Sensiz geçen her dakika,
Bir ömür gibi uzuyor içimde.
Bir bakışını özlüyorum,
Bir kelimeni, bir nefesini…
Bazen sadece adını duymak yetiyor yaşamak için.

Seni düşünmek;
Yıldızsız bir gecede gökyüzüne bakmak,
Ve orada bile seni aramak gibi.
Bir çocuğun annesini özlemesi gibi,
Bir aşığın vuslata erememesi gibi,
Tatlı bir acı, yakıcı bir bekleyiş gibi.

Her şey sensin aslında,
Bir yaprağın düşüşünde,
Bir denizin dalgasında,
Bir rüyanın en sessiz anında…

Seni düşünmek güzel şey,
Ama seni özlemek…
İçinde yanıp tutuşan bir ateşi taşımak gibi.
Öyle bir ateş ki,
Ne zaman seni anlasam, kül olur ellerim.

Bir gün kavuşmak umuduyla yaşıyorum,
Bir gün o gözlerinle yeniden doğmak için.
Zaman geçiyor, mevsimler yorgun,
Ama ben hâlâ senin adını yazıyorum rüzgâra,
Belki bir gün o rüzgâr seni bana getirir diye.

Bir mucizesin sen;
Yaradan’ın kaleme aldığı en güzel dua,
Gözyaşımla mühürlenmiş bir kader parçası.

Ve ben,
Ne olursa olsun,
Seni sevmekten hiç vazgeçmeyeceğim.

Çünkü seni düşünmek güzel şey,
Ama seni yaşamak…
Bir ömrü değil,
Bir sonsuzluğu sevmek gibi.