Tut ki vazgeçtim dedim,
Kim inanır bu sessizliğe?

Ben kendimden bile sakladım,
İçimde büyüyen o eski çocuğu.

Bir zamanlar gökyüzüne bakardım,
Yıldızları dilek sanırdım.

Şimdi aynı gökyüzünde,
Yarım kalan hayallerimi sayarım.


Bir ev vardı içimde,
Sevgilerden örülmüş duvarları.

Sonra hayat dokundu bana,
Kaldı elimde kırık hatıraları.


Bir nehir gibi aktı yıllar,
Avuçlarımdan giden çocukluğum.

Koşarken yorulmazdım eskiden,
Şimdi durduğum yerde büyür yorgunluğum.

Ama hâlâ bir ışık var uzakta,
Gecenin unuttuğu bir yerde.

Bazı izler kapanmaz,
Kalır insanın içinde...


Kimi zaman bir söz kırdı beni,
Kimi zaman sustuğun cümleler.

Çünkü insan en çok yanıyor,
Beklediği yerden eksilirken.

Ne yarama merhem aradım,
Ne acımı sakladım kendimden.

Bazı yaralar anlatır bizi,
Geçip gitmeden önce içimizden.


Belki bir yıldız saklıyor adımı,
Belki hâlâ kendimi arıyorum.

Düştüğüm yerlerden kalkıp,
Kendi göğümü kuruyorum.


Bir nehir gibi aktı yıllar,
Ama kaybolmadı içimdeki çocuk.

Kırılan her yerimden doğdum,
Beni ben yapan o izlerle çok.

Bazı izler kapanmaz,
Silinmez zamanla...

İnsan kendini bulur bazen,
En derin yaralarında...