Aşkı nakşettim de dürüst her söze,
Lakin nur inmedi körleşen göze.
Hüküm giydi ihlas, döndü bir köze,
Lafı edilmeyen bir yalan gibi,
Sözü bitirilmeyen bir talan gibi,
Doğruluk denen o yeminden kaldın.

​Gönlüm bir dergâhtı, kapısı açık,
Ruhum sığınaktı, her gelen sanık.
Zalimle bir oldu o sessiz hıçkırık,
Suyu çekilmiş bir kuyu gibi,
Kendi çatısında bir dolu gibi,
Gözümden döktüğüm merhametten kaldın.

​Çocukça bir düşle göğe ermiştim,
Sana bu ömürden paylar vermiştim.
Ben o yıldızları henüz ellememiştim,
Yarıda kesilen bir masal gibi,
Gözden düşen bir faysal gibi,
Ümit ettiğim o hayallerden kaldın.

​Zamana set çektim, kapandı perde,
İzini aramam bastığın yerde.
Merhem kâr eylemez bu eski derde,
Dermanı olmayan bir sızı gibi,
Gecenin en kör hırsızı gibi,
Şifa umduğum o niyette kaldın.

​Sustu içimdeki o çocuk sesler,
Düğümlendi göğüste son nefesler.
Dar geldi ruhuma oynaşan kelebekler
Kuşu vurulmuş bir kafes gibi,
Yarım bırakılan bir nefes gibi,
Gönül verdiğim o iklimden kaldın.

​Sıyrıldı bu varlık akla karadan,
Bir mühür vurdun ki geçmez amandan ,
Razı gelirmi yaptığına yaradan,
Kendi enkazında bir mabet gibi,
Gitmeyi bilmeyen bir lanet gibi,
Öylece içimde...
Öylece kaldın.