Ben öyle çok iyi biriyim diyemiyorum artık
Öğrendim ki kendine bu denli acımasız olan
Yaşadığı her şey de kendini sorgulayan
Başkası mutlu olsun diye huzurundan çalan biri
Dünyanın en kötü insanıdır.
Evet :
​Dünyanın en kötü insanıdır o,
Çünkü bir tek kendini mahkum eder adaletsizce.
Başkalarının günahını sırtında taşırken,
Kendi kalbini kurutur

"Sen hiç sevilmeyeceksin böyle giderse."
​Oysa herkesin gölgesini okşayan o eller,
Bir tek kendi gözyaşını silmeye yetmez.
Herkesi affeden o koca yürek,
Döner dolaşır bir tek kendine merhamet bilmez.

​Bir mağlubiyet bu, bile isteye yenilmek,
Kendi evinde bir yabancı gibi gezinmek.
İçinde ki çocuğu her fısatta ezmek
Acıyan dizine bakıp küçümsemek

Şimdi bir köşede oturmuş izliyorsun;
Kendi ellerinle kurduğun o sahte baharları.
​Sustuğun her cümle,
Sorguladığın her geçmiş.,
bitmeyen bir haksızlık.

Öğrendin işte; en büyük ihaneti insan,
Başkasına değil, bizzat kendine yaparmış yazık...

​Kendine bir alabora, başkasına sığınak,
Ne ağır yükmüş meğer her gidişte suçlanmak.
Ömrünü başkalarının yarasına rehin verip,
Kendi payına bir avuç tuz bırakmak.

​Şimdi durup baktığın o bomboş aynada,
Yüzüne çarpan gerçek, en derin sızıdır:
Başkası için yanan, kendini kül eden o can,
Meğer kendi hayatının en sessiz kurbanıdır.

​Ve nihayet anlarsın o uzun gecenin sonunda;
Kendine kıyanın kalbinde, her veda bir yangındır...

​hadi : adını koyalım bu sessiz intiharın,
Herkesi güldürüp, bir tek kendini ağlatmanın.
Alamadığın nefesin, susturduğun dilinin
Dökelim hesabını vermeyeceğin o kalp mahşerinin


​İşte bu yüzden, ey kalbim, bu senin en kara suçun:
Boşa dolanma hiçe gitmiş çabaların içinde
Ey pervasız kalbim tek fail sensin
Dünya dolusu ihaneti kaldırdında
Bir tek kendine yetmedi gücün!