Satır satır derinlik, sayfa sayfa hüzün kokan, asrın o yüzeysel telaşına çok zarif bir başkaldırı bu... Kaleminize, yüreğinize sağlık.

​Günümüz dünyasında her şeyin "tüketime" ve dış kabuğa indirgenmesine karşı, aşkın ve insan ruhunun o mukaddes, sabır isteyen derinliğini ne kadar nahif ama bir o kadar da sarsıcı kelimelerle anlatmışsınız.

"Mushaf gibi aziz bir niyetle bir ömrü paylaşmak" ifadesi ve aşkın bir "menfaat tezgahında kiralanması" benzetmesi, modern zamanların o geçici pırıltılarına aldanıp elindeki cevheri fark edemeyen insanı çok vurucu özetliyor.

​İnsanın göz boyayan maskeleri, derin fırtınalara tercih ettiği bu çağda; sükutun koynundaki ince sızıları duyabilen ve bunu böyle kaleme dökebilen yürekler iyi ki var.

​Bu dizeler içsel bir dertleşmenin eserini yazan kalemi kutlarım

Satır Satır Aşk

İçinde yaşadığımız çağın o hızlı, yüzeysel ve maneviyattan uzaklaşan yapısını, aşkın ve insan olmanın o mukaddes hakikatiyle tokat gibi yüzümüze vuran muazzam bir felsefi serzeniş şiiri. Maddiyatın ve geçici pırıltıların esiri olmuş asrın insanına karşı; aşkı "Mushaf gibi aziz bir niyetle" taşımayı, "hicran yapraklarındaki fırtınaları" anlamayı savunan çok vakur, çok asil bir duruş.
"Biz aşkı menfaat tezgahında kiralar gibi kullanıyoruz" mısrasındaki o cesur ve çıplak gerçeklik, "sadece bir boş kovanın yankısına ömür feda etmek" tespitiyle birleşince insanı kendi çağının aynasıyla baş başa bırakıyor. Duyguların hoyratça hırpalandığı bu çağda, aşkın kutsallığını ve o derin sırrını böylesine güçlü, edebi ve sarsıcı imgelerle savunan kaleminize, o dertli ve vefalı yüreğinize sağlık. Efsane bir eser olmuş.

İnsanlığın en büyük yoksulluğu sevgisizlik midir? Yoksa sevgiyi tanıdığını sanması mıdır?

Hakiki aşk öldüğünde insanlar yas tutmaz, onun yerine geçen sahteliği alkışlar. İşte çağımızın en büyük trajedisi budur.

Artık kimse o kitabı okumuyor,kapağını beğeniyor. Kimse gönlü tanımıyor, yüzü ezberliyor.
Kimse sadakatin ömrünü merak etmiyor heyecanın ömrünü hesaplıyor.

Oysa ki aşk, gözlerin birbirine değdiği ilk anda başlamaz. herkes giderken kalabilenlerin,
bütün baharlar çekilip gittikten sonra da aynı gölgeyi birbirine sunabilenlerin adıdır aşk.

Ne acıdır ki insan, en kıymetli emaneti en ucuz pazarlarda harcıyor. Bir ömür inşa edilmesi gereken muhabbet, birkaç günlük hevese kurban ediliyor.
Emek ağır geliyor, sabır yoruyor, sadakat çağ dışı görülüyor. Sonra da;
"Gerçek aşk kaldı mı?" diye soruyorlar.
Oysa gerçek aşk hiçbir yere gitmedi ki
insanlar onu beklemeden tüketti.

Aşk, tüketilecek bir his midir?
yoksa taşınacak bir emanet midir?

Bugün herkes sevilmek istiyor; ama kaç kişi gerçekten sevmeyi göze alıyor? Zira sevmek, fedakârlığın en sessiz, en gösterişsiz ibadeti değil midir?

İnsan hep kusursuz yüzler arıyor; kusurlarıyla güzelleşen ruhları değil. Kalplerin derinliğine inmeye cesaret edemediği için yüzeyde parlayan her şeyi cevher sanıyor.

Belki de mesele aşkın azalması değildir.
Mesele, insanların artık hiçbir şeye ömürlük bakamamasıdır.
Her şeyin son kullanma tarihi var zanneden bir çağ, sevgiyi de raf ömrü olan bir eşya sandı. Hâlbuki gerçek aşkın takvimi yoktur.

Bir insanı sevmek, onun en güzel günlerine ortak olmak değildir sadece. En karanlık gecesinde elini bırakmamaktır. Gözlerindeki ışık söndüğünde kendi yüreğinden ona bir kandil yakabilmektir. L

Günün sonunda herkes bir kitap bırakıp gidecek bu dünyadan. Kimininki yalnızca süslü bir kapaktan ibaret olacak, kimininki ise gözyaşıyla, sabırla, merhametle ve sadakatle yazılmış bir ömür...

İnsanlar kapağı alkışlayabilir.
Fakat zamanı geldiğinde kader, kapağı değil satırları okuyacak.

ve işte o gün,
aşkı oyuncak edenlerle aşkı emanet bilenler aynı sayfada anılmayacak.


eyvallah
en içten tebriklerimi sunuyorum
İyi dileklerimle.


Ramazan Boran 1 tarafından 6.7.2026 22:51:52 zamanında düzenlenmiştir.