Benim hangi omurgam eksikti be hey vefasız,
Sen hangi eğriliğin koynunda doğruldun böyle?
Gözümün nuru gibi sakındığım o muazzam emeği,
Bir kalemde harcayıp giderken;
Hiç mi sızlamadı o göğsündeki et parçası, hiç mi utanmadın dürüstlüğümden?

​İçimde, o saf inancımın kendi celladıyla el sıkışmasını izliyorum sessizce.
Bu yıkımın faili benim o temiz teslimiyetim değil;
O göğsünde taşıdığın, o ruhundaki çirkin lekedir.

​Mertçe gelmedin üstüme, arkadan dolandın;
İhaneti tam ortadan, tam yüreğimin merkezinden vurdun beni.
Ben sana insan deyip canımı sermiştim ya hani;
Meğer bir ömür boyu kusursuz bir canlı taklidi yapmışsın koynumda...

​Seni de o hıyanetini de açtığın o kör çukurda, yüreğimde gömüyorum artık.
Sana harcadığım o muazzam ömrü, bir sadaka gibi bırakıp gidiyorum.
Üstüne ne bir dua, ne bir beddua, ne de bir isim bırakıyorum;
Şimdi senin bir anını bile hatırlamamak için, seni unutmaya kalkışıyorum...
Bu kadar kötülüğün içinde hâlâ iyi kalabilen yüreğimi alkışlıyorum!