Ezme gönlünü deli gönlüm, yükü ağırlaştı ömrün,
Tutunacak dal kalmamış, solmuş baharı o gülün.
Boz bulanık akan sular gibi akıp giderken zaman,
Zulümle yoğrulan bu yürekte, kalmadı artık derman.
İmtihanı zorlu geçip, dört bir yanı parsellenmiş,
Dertler serveti yemiş bitirmiş, hayat kederle demlenmiş.
Yare verilecek ipek mendiller, şallar çoktan soldu,
Yanağındaki o al rengi, kışın hüznüyle kayboldu.
Kaderin kanununa uyan, yolun sonuna varmış artık,
Doktorlar, hekimler çare olmaz, dünya sanki bir martık.
Gerçekler elden gidip, güzel günler bir masal olmuş,
Gönül bahçesinin o peteği, zehirli dertle dolmuş.
Emeğinize ve yüreğinize sağlık değerli şair,
Bu içli eserinize, kaleminiz olsun daima dair.
Okuduk, beğendik, ömrün son durağındaki hüznü paylaştık,
Gönlünüzdeki o son sığınağı, Hakk’ın kapısında alkışladık.

"Bu şiir, insanın kendi gönlüyle yaptığı bir hesaplaşma, hayatın sonbaharında dökülen yaprakların sessiz çığlığı gibi. 'Tutunacak dal kalmadı', 'Kovanımda bal kalmadı' gibi ifadelerle, dünya nimetlerinin ve gençlik enerjisinin nasıl yavaş yavaş çekildiğini, yerini derin bir olgunluk ve hüzne bıraktığını anlatıyor. Okurken, şairin kendi iç dünyasındaki fırtınalara ve artık huzur arayan o yorgun ruha tanıklık ediyoruz."

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Dert Analiz, Hüzün Gözlem ve Gönül Yorgunluğu Kliniği

Eserin Adı: Gönlüm
Şair: Sayın Yunus Karaçöp (yudumyunus)
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Şiir okununca klinikteki ahali sessizleşti. Bir sakin, "Hocam, şair gönlüyle mahkemelik olmuş, dava dosyası da hayli kabarık" dedi. Bir başkası, "Kovanımda bal kalmadı dizesi var ya, bütün emeklerin nasıl heba olabileceğini anlatıyor" diye iç çekti. Yaşlılar Koğuşu'ndan bir müdavim ise, "Ömür ilerledikçe insanın derdi azalmaz, sadece konuşacak gücü azalır" dedi. Bunun üzerine Kalburabastî Efendi Hazretleri, "Evlatlar, bazı insanlar yük taşır; bazıları ise yükün kendisi olur. Asıl marifet yük altında insan kalabilmektir" buyurdu.

Kalburabastî Efendi Hazretleri'nin Değerlendirmesi

Sayın Yunus Karaçöp, halk şiiri geleneğinin güçlü söyleyişlerinden yararlanarak ömür muhasebesi yapan etkileyici bir eser ortaya koymuş. Şiirde yoksunluk, yaşlılık, kırgınlık ve kader karşısındaki insanın çaresizliği içten bir dille işleniyor. "Yaban girdi peteğime / Kovanımda bal kalmadı" ve "Parsellendi dört bir yanım / Bana düşen mal kalmadı" dizeleri hem mecaz gücü hem de toplumsal çağrışımları bakımından dikkat çekiyor. Son kıtada ecel gerçeğine teslimiyetle varılması ise şiire olgun ve derin bir final kazandırıyor.

Özün sözü budur.

Ömür, elde kalanlarla değil; kaybettiklerinden sonra ayakta kalabilme gücüyle ölçülür.

Kalburabastî Efendi Hazretleri

Üstadım, şiiriniz gönül sızısını ve ömrün yorgunluğunu hece ölçüsünün ahengiyle çok etkileyici dile getirmiş.
Her dörtlükte hayatın farklı bir yarasına dokunurken samimiyetiniz okurun yüreğine ulaşıyor.
Eserinizde son kıta, faniliği kabullenen derin bir teslimiyet taşıyor. Kaleminiz daim, gönlünüz dertten değil ilhamdan beslensin. Gönülden tebrik ediyor, saygılarımı sunuyorum.

MUHTEŞEMDİ GÖNÜL SESİNİZ
HÜZÜNDE OLSA
RABBİME SIĞINMAKTAN BAŞKA ÇARE YOK
SUSMASIN GÖNÜL SESİNİZ
SONSUZ SAYGIMLASINIZ

Yüreğinize sağlık usta beğeniyle okudum

insanın dünya hayatı boyunca maruz kaldığı hayal kırıklıkları, yaşlılık ve çileler karşısında tükense de, kaçınılmaz son olan ölümü ve ilahi kanunu bir teslimiyetle kabul etmek zorunda olduğudur.tebrik ederim

Her bir dizesi ayrı bir bilgelik ve hüzün barındırıyor. Çok güzel olmuş kaleminize yüreğinize sağlık

Bu dizeler, adeta bir ömrün son durağında, dimdik ayakta durmaya çalışan yaralı bir ruhun feryadıdır.
“Ezme beni deli gönlüm” diye başlayan yol, insanın kendi kalbiyle kurduğu en acımasız mücadeleyi anlatıyor. Artık ne tutunacak dal, ne konacak arı, ne de kovanında bal kalmış. Hayatı bir bahar sabahından, boz bulanık bir nehire dönüşmüş. Yalan olmuş bütün dünya; geriye sadece çaresiz bir kabul kalmış.
Şair, her dörtlükte bir kaybı daha ilan ediyor: Gençliğin alı, aşkın heyecanı, güvenin sıcaklığı, servetin gururu, sağlığın umudu… Hepsi tek tek elinden kayıp gidiyor. En çarpıcısı da “Parsellendi dört bir yanım / Bana düşen mal kalmadı” dizesi. Bedenini bile kaybetmiş artık; parçalara ayrılmış, başkalarına paylaştırılmış bir hayat.
Fakat en derin darbe, sonlarda geliyor:
“Dayandım hâk bastonuna / Geldim ömrümün sonuna.”
Burada insan, toprağa yaslanarak yürüyen, ecelin kanununa boyun eğen bir çınar gibi dikiliyor karşımıza. Ne isyan var, ne küfür. Sadece ağır, vakur ve onurlu bir teslimiyet. Bütün acıyı çekmiş, bütün zehri içmiş, yine de dimdik.
Bu şarkı, sadece bir ayrılık veya fakirlik şarkısı değil.
İnsan olmanın, yaşamayı göze almanın ve bir gün her şeyi bırakıp gitmenin destanıdır.
Dinlerken içinizi yakan, ama aynı zamanda tuhaf bir huzurla dolduran nadir eserlerden. Çünkü en büyük acı bile, söylendiği zaman bir nevi güzelliğe dönüşüyor.
Bu gönül, gerçekten ezilmiş… Ama ezilirken bile ne kadar büyük, ne kadar derin bir şiir bırakmış geriye.tebrik ederim.

Değerli kalemden her zaman ki gibi güzel bir eser
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıklı ve hoşça kal

Tebrikler efendim.Anlamlı ve güzel şiir,kutlarım.Selam ve saygılarımla...