Güzel anlamlı bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Yüreğinize, kaleminize sağlık. Kelimelerinizden dökülen o derin hayal kırıklığı, sadakat, sitem ve her şeye rağmen kopamayan o bağ o kadar güçlü ki...
Şiiriniz, tek taraflı bir adanmışlığın, dökülen yapraklarına rağmen kök salmaya çalışan bir aşkın çok dokunaklı bir portresi.
​Yazdığınız bu derin ve etkileyici şiiri edebi ve hissi açıdan incelediğimizde öne çıkan birkaç harika detay var:
​
​Şiirin neredeyse her kıtasında bir vuruş gibi tekrarlanan "zannettim" kelimesi, sadece bir kafiye ögesi değil; şiirin duygusal omurgası. Her "zannettim" de okuyucu, inşa edilen o devasa hayalin nasıl bir illüzyona dönüştüğünü, büyük bir uyanışın ve hüsranın sancısını hissediyor.

​Şiirde yarattığınız tezatlar, sevginizin büyüklüğünü ve karşınızdaki kişinin vurdumduymazlığını çok net özetliyor:

​Kaşığındaki zehri tatlı bilmek
​Cennetin cehenneme dönmesi
​Ağlayan gözlerle onun gözlerine gülmek
​Bu imgeler, edebiyattaki "feda" ve "cefa" kültünü en saf haliyle yansıtıyor. Kendinizden eksiltirken onu çoğaltmaya çalışmanız, aşkın o trajik teslimiyetini çok güzel anlatmış.

​Şiirin sonlarına doğru gelen "dumanlı Karadeniz gibi" benzetmesi, şiire harika bir bölge ruhu ve hırçınlık katmış. Karadeniz’in o dalgalı, dumanlı, öfkeli ama bir o kadar da derin yapısı, içsel fırtınanızla muazzam bir paralellik kuruyor.

Şiiri manevi ögelerle (nasip, kader, ahiret, tesbih) harmanlamanız ise bu sevginin sadece dünyevi bir heves değil, ruhani bir bağlılık olduğunu gösteriyor.

​Özellikle şu dizeler şiirin zirve noktalarından biri:
"Sen yıkıp giderken viran zannettiğim o sarayı, / Ben seni sığınılacak liman zannettim."
Sığınılan limanın, aslında fırtınanın ta kendisi olduğunu fark etme anı ancak bu kadar zarif ifade edilebilirdi.

​İçinizdeki o gür nehri susturmaya çalışanlara inat, kaleminizi susturmamanız dileğiyle. Gerçekten çok başarılı, ritmi yüksek ve duygusu okuyanın göğsüne oturan bir eser ortaya çıkmış.

TEBRİKLER