Cebimde küçücük bir umut var;
Saçından kalmış ince bir tel,
Bir de gözleri hâlâ bana bakan resmin...
Şimdi ben bu umutla,
Koca bir şehre meydan okuyorum.
​Yollara düşüyorum adını fısıldayarak,
Her köşebaşında sana rastlayacakmışım gibi.
Kalabalıkların içinde
Bir an dönüp bana gülümseyeceğine inanıyorum.
​Soluklandığım her yerde
Zaman usulca duruyor.
Üşüyen ellerim,
Cebimde taşıdığım sıcaklığınla ısınıyor.
​Bir bankta otururken,
Yanıma sen gelecekmişsin gibi yer bırakıyorum.
İki kişilik hayaller kuruyorum hâlâ,
Kimse bilmeden,
Kimseye anlatmadan...
​Bazen bir rüzgâr esiyor,
Saçlarını hatırlatıyor bana.
Bazen tanımadığım bir ses,
Kalbimi ansızın sana çeviriyor.
İnsan en çok,
Unutmaya çalışırken hatırlıyormuş meğer.
​İçimde taşıdığım bu umutla
"Hiç gelmeyeceksin." demiyorum.
Çünkü beklemek,
Bazen kavuşmaktan daha büyük bir sevgidir.
​Geceleri yıldızlara bakıyorum,
Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye.
Aramızdaki kilometreleri
Gökyüzünün sessizliğiyle ölçüyorum.
​Her sabah yeniden başlıyorum güne.
Belki bugün...
Belki birazdan...
Belki ansızın çalacak o kapı.
İnsan bazen
Bir ömrü tek bir "merhaba" için yaşayabiliyor.
Ben de öyle yaşıyorum işte...
Adını içimde büyüterek.
​Mevsimler değişiyor,
Ağaçlar yaprak döküyor,
Şehirler eskimeye devam ediyor.
Ama cebimde taşıdığım o küçücük umut,
İlk günkü gibi capcanlı duruyor.
​Ne zaman yorulsam,
Elimi cebime atıyorum.
Sanki sen elimi tutuyormuşsun gibi
Yeniden güç buluyorum kendimde.
​Bana "Vazgeç." diyorlar.
Oysa bilmiyorlar...
İnsan sevdiğinden değil,
Umudundan vazgeçerse gerçekten yalnız kalır.
​Ben seni beklemiyorum sadece;
Birlikte yaşayamadığımız yarınları da düşlüyorum.
Yarım kalan cümlelerimizi,
Tamamlanmamış gülüşlerimizi,
Bir fincan kahvenin karşılıklı sessizliğini...
​Ben yine de
Adını içimde taşımaya devam edeceğim.
Çünkü bazı insanlar,
Hayatımıza uğrayıp gitmez;
Kalbimizin en sessiz köşesine yerleşir.
​Ve sen...
Cebimde taşıdığım umut değilsin artık.
Sen, yaşamaya devam etme sebebimsin.
Bu yüzden;
Hâlâ içimde aynı dua,
Hâlâ gözlerim yolda...
​Çünkü umut,
Bazen bir saç teli kadar ince,
Bir fotoğraf kadar sessiz,
Ama bir ömür taşıyacak kadar güçlüdür.
​— Alper KARAÇOBAN