Ağır bir gökyüzünü taşırken yıldızlara tutunamamanın çaresizliği ile kendi ömrüne dökülüşün o derin sancısı, kelimelerinizde adeta kristalleşmiş.
Avucunda yaşlanmak" arzusu, ömrün tüm yükünü bir nefeste bırakma isteğinin en naif ve en teslimiyetçi yansıması olmuş. Hikâyesi evvelde başlayan o hüznün, bugünün gamzelerine ağıt olarak dokunması ve

Leyla’ya seslenirken zamanın kadranında pervaneleşmek; sevdanın sadece bir anlık duygu değil, ruhun varlık sebebine dönüşen bir "mübrem" olduğunu haykırıyor.
Kendi içine zincirli, kendi dilinde düğümlü bu duruş; acıyı bir dekor değil, bir kimlik gibi taşıyan o vakur gönlünüzün en özgün imzası. Güllerin kırklandığı ve yarınların üzerine çöktüğü bu hüzünlü atmosferde, vaktin içinde pervane olmanın o kadim sessizliğini yüreğinizde öyle bir duymuşsunuz ki...
Şiiriniz, zamanın diş geçiremediği o korunaklı sığınağınızın kapılarını okuyucuya aralıyor.
Bu denli güçlü, sarsıcı ve bir o kadar da içten bir derinliği dizelere sığdırdığınız için sizi gönülden tebrik ederim.

Kaleminize, o hüzünle yoğrulmuş diri yüreğinize ve mübrem olanın ağırlığını bu denli estetik bir sızıyla dile getirişinize binlerce kez sağlık.🤝👏🏻☕🍃