Taş
Sen ve ben
Diye başlayan cümlelere andolsun!
Gıcırdayan kapı menteşesi travmalarımda
Buldum sesini
Melankolik uykudan düşüyordum
Nadasa bıraktığım sözcükler
Filizlenip yeşeriyordu
Yeniden
Yeniden
Mavi bakışlarında sis
Yakamozlar parıldamıyor artık
Körelmiş gözlerime


İçli bir ah yazılmış
Tarihin kül kokan sayfasında
Temmuzun üşüyen yanını gösteriyordu
Makam ecelin sessizliği
Ben o gün ölmüştüm aslında
Sadece taş eksikti başucumda!

Şafak saymayı bırakmıştım
Anlamsız geliyordu tuttuğum kolluklar
Yat emrinin ardından başlıyordu
Asıl azap!
Pencereden sızan sokak ışığında düşlüyordum seni
Mektubunu okuyor
Acıtan harfleri okşuyordum
Ne de olsa elindi o harfler
İnan/a/mıyordum
Kalbin/den olamazdı o cümleler!


Bilmiyordum!
Daha ağırını çarşı izninde yaşayacaktım
Bir telefon kulübesinde yitirilen aşkla
Tarihe o acı günü not tutacaktım

--26/Temmuz/1992 Pazar--

İşte sevgili başucumdaki eksik taş!
İstersen dik başıma
İstersen dirilt sar bağrına…