Ey fikriyatımdan öte dehlizler
Sadrımdan boşalan sanrılarıma düşen hiçlik çığlıkları…
Sessiz ol!
Firavun sofrasında doymayan gözler mi ağlayacak
‘’Ölsem cennette ekmek var mıdır?’’
Diye soran çocuğa…

Şikâyetlerine bak ve utan!
Arzun eksik diye kıyametler kopartırsın/da
Söyle!
Kaç gece bir naylon altında yağmura diren/ebil/irsin
Kahvaltı/n/dan eksilen lokma olsa
Hangi vicdanla bulamama endişesiyle yüzleşebilirsin?

Sana ve bana söylüyorum
En çok da kendime elbet…!
Hele üç atımlık dünyada mülteciyken bedenimde!

Gayesi yol almakken sadece
Sen yine de bineğini değiştir
Kimi rahatlığına eklemlemek
Kimi gösterişine
Ne büyük eksiklik(!)
Eksik olsun…

Unutma ve utanma
Gökten ateş yağana neme lazım ki ev
Ne yapacak aracı?
Hayalinde daha lüks yaşam için konutlar nesine lazım?
‘’İnsanımsı canlar’’
Onların gözlerinde yarın bilinmeyen bir mezar
Üzerinde mavi kelebeklerin uçuştuğu
Topraktan kalma küller var…
Çok bile değil mi?
Mezarları dahi olmamalı
Düşen yaprak gibi çürüyüp gübre olmalı(!)

Hümanist yaftasıyla ‘dine’ saldıran cani,
Hümanist ne demek onu öğren.
Bildim deme bilmedim de!
Zira bilmek yeterli değil
anlamak için hâkim olmak gerek bilgiye.
Beş ezana rücu ettim diyen imam, hadi oradan!
Sen düzelirsen cemaatin düzelecek
Sen olamazsın sıradan!
Adaletten bahseden soytarı defol git başımdan,
en küçük bir arıza da dahi
istediğin merhamet
Neden kısas değil?
Sana gelince adalet esnemeli
Ama …
Sen yoksan işin içinde adalet çığırtkanlığı…
Ne garip en suçlusu dahi suçsuzum der
af dilenirken
‘’adalet’’ in kestiği parmak acımaz diyene de rastlamadım!

Sen medeni batı(!)
Doğu çok geride sen ilerdesin
bil ki güneş doğudan doğar sen bilmemektesin…
Sineği boyayıp arı diye satarken müstahak bize ki
bile bile sineğine bal olmaktayız…

Ve!... Şimdi…
Hep birlikte soralım kendimize?
Kim bilmiyor neyin ne olduğunu
ya da kim bilmezden geliyor
‘’zifirden lokma hayat’’
şeker olsun diye dilinle ne kadar kaynatırsan kaynat…!
Söz meclisten ta içeri…