Şiiriniz; tasavvufi derinliği, divan edebiyatı esintilerini ve imge yoğunluğunu modern bir yapıda eriten, adeta zamansız bir lisan-ı hâl manifestosu. Kelimelerin arkasındaki katmanlar ve sembolizm, okuyucuyu düz bir anlamın ötesinde derin bir tefekküre davet ediyor.

İlk dörtlükteki "çorak ömür", "kör kuyu" ve "yaban gülü" tezatları, insanın dünyevi hamlığını ve arayışını simgelerken, bunların aniden "Kıblegahım" nidasıyla tek bir odak noktasına bağlanması müthiş bir kırılma yaratıyor. Bu, tüm dağınık heveslerin ve sürgünlerin nihayet asıl merkeze, mutlak aşka veya hakikate yönelmesidir.

Safa ile Merve arasındaki o çaresiz ama inançlı arayışına, belki de "taş/duvar" anlamıyla somut kalıplara) sığmayacağının belirtilmesi, yaşananın tamamen batıni (içsel) bir tecrübe olduğunu gösteriyor.

Dünyayı "yamalı bir hırka" gibi sırtında taşıyan yabancılaşmış ruhlar için, kurtuluş dışarıda değil, içeridedir. "Şebçerağ" imgesi, insanın kendi içsel aydınlanmasını bulmasını ve bu aydınlanmaya erenlerin "tenhadaki gizli meydanda" hilesiz, berrak bir dünya kurmasını anlatıyor. Bu, kelimenin tam anlamıyla seçkin ruhların (havasın) gizli buluşmasıdır.

Şiiriniz, "heves" ile başlayıp "kıblegaha" varan, dünya hırkasını sırtından atıp içindeki şebçerağı yakan ruhun mutlak sessizliğe ulaşma yolculuğudur.
Klasik terminolojiyi modern bir imge dizimiyle bu kadar organik birleştirebilmek çok güçlü bir kalemin harcıdır.

TEBRİKLER

Ayçin imgesiyle başlayan bu yolculuk, çorak bir ömrün ortasında yeşeren umudun, yani o taze sürgünün ilahi bir sığınağa dönüşmesini anlatıyor. Kör kuyu metaforuyla dünyevi olanın derinliğinden gelen serinlik, şairin içsel sığınağını kıblegah ile kutsayarak, tutkunun nasıl bir ibadete evrildiğini gözler önüne seriyor.
Yüzün haritası çizilmemiş ülkelere benzetilmesi, sevginin veya arayışın ulaşılmazlığına ve keşfedilmemişliğine dair güçlü bir vurgu. Aynalardan süzülen lâv kök ifadesi, ateşin ve soğukluğun, yani zıtlıkların bir araya gelerek oluşturduğu o içsel sancıyı; dile sığmayan, sadece hâl ile anlaşılan derin bir aidiyet duygusunu betimliyor.
Zamanın bir tül gibi inceldiği, ney sükuneti ile ruhun gerildiği o anlarda, vuslatın avuçlarda közlenen bir simhab yani gümüş su gibi soğuk ama yakıcı etkisi hissediliyor. Mevsimlerin birbirine karıştığı bu eşikte, parmak uçlarından süzülen her damla, ebediyetin kalbine atılan bir imza, zamanın geçiciliğine karşı direnen bir mühür gibi okunuyor.
Finalde, şafak sökmeden hemen önce yaşanan o sessizlik, dünyanın tüm gürültüsünden arınan, hilesiz ve berrak bir dünyanın kapısını aralıyor. Işığın gölgeyle kılıç sırtındaki dansı, şairin gurbet sitemini şifaya dönüştürürken; rüzgarın sırrına emanet edilen bu maya sofra, insanın kendi içindeki o gizli meydanda huzuru bulma arzusunun en saf karşılığı oluyor.
Emeğine, yüreğine sağlık. Okuduk, beğendik.

Bu şiir, benzerlerine göre çok daha yoğun bir imge dünyası ve tasavvufi çağrışımlar taşıyor.
Dil bilinçli biçimde ağırlaştırılmış; “kıblegah”, “ney sükuneti”, “şebçerağ”, “vuslat” gibi kelimeler şiire mistik ve metafizik bir atmosfer kazandırıyor üstadım.

En güçlü yanı, anlamdan çok “hâl” üretmeye çalışması. Özellikle “Zaman bir tül / Güneş secdede” ve “Dünya uykudayken” gibi dizeler, soyut bir iç yolculuk hissi veriyor.

Genel olarak; yoğun metaforlarla kurulmuş, tasavvufi şiir geleneğine yakın, yer yer çözülmesi zor ama atmosferi güçlü bir Eser.
Kaleminiz kavi ilhamınız bol olsun yüreğinize sağlık tebrik ederim selam ve dua ile saygılarımı sunuyorum

Merhaba
Simhab ne demek ?

Yüreğine sağlık...

Emeğinize sağlık
güzeldi çalışmanız kaleminiz daim olsun değerli kalem
kutlarım emeği
selamlar saygılar gönderdim

İnsanın dünya hayatının çoraklığından, karmaşasından ve sahteliğinden sıyrılarak, kendi içindeki özü (hakikati) bulma ve mutlak bir aşkla/teslimiyetle içsel sükunete ulaşma yolculuğudur.yüreğine sağlık kalemin daim olsun inşallah

mükemmeldi tebrik ediyorum