“Bir gün o kanlı gömlek çıkarılır hatıraların sandığından. Yaralar kabuk bağlamaz belki ama acı, yerini anlayışa bırakır. Ve gönül, yıllardır aradığı sevgiyi kendi içindeki merhamette bulur.”

Yüreğinize sağlık değerli hocam, kaleminiz daim olsun. Hüzünle yoğrulmuş, insanın iç dünyasına dokunan bu anlamlı eseri takdirle okudum. Kaleminizden umut ve hakikat eksik olmasın. Selam, saygı ve muhabbetlerimle.

Bu dizeler, derin bir varoluşsal sancının, baba yoksunluğunun ve manevi bir arayışın dokunaklı dışavurumu. Metin, çocukluktan yetişkinliğe uzanan bir kimsesizlik sızısını; Yakup ve İsa gibi kutsal referanslarla örülü bir özlem diliyle harmanlıyor.
​Çocukluğu "kuyuların kursağına" yerleştirmek, sadece fiziksel bir terk edilmişliği değil, aynı zamanda güven duygusunun yitirildiği karanlık bir iç dünyayı simgeliyor.

İsa"ya sesleniş ve "baba sevgisi" talebi, ilahi olanın şefkatiyle insani olanın (baba figürünün) eksikliğini birbirine bağlayan bir sığınma çabası.
​
"Kefareti ödenmemiş bir hüzün", geçmişin ağırlığının bugünü nasıl felç ettiğini gösteriyor. "Kün" (Ol) emrine yapılan vurgu ise, ancak ilahi bir müdahale ile bu bitmek bilmeyen "beyhude arayışın" son bulabileceğine dair kaderci bir teslimiyeti işaret ediyor.

Finaldeki "hiçliği giyinmiş ruhumdan soyunsun tenim" dizesi, acının fiziksel bir ağırlığa dönüştüğünü ve ruhun bu bedensel/dünyevi hapishaneden kurtulup mutlak sevgiye ulaşma arzusunu temsil ediyor.

​Metniniz, melankoliyi bir süs gibi değil, bir "tiryaki"nin ihtiyacı gibi taşıyan, lirizmi yüksek ve oldukça yoğun bir iç ses taşıyor.

TEBRİKLER kutlarım KALEMİNİ KALEMDAŞIM