Vuslat limanı

Dört ayrı iklim, dört ayrı yara;
Birinin adı Papatya, saflığı kırılgan, baharı yarım.
Birinin adı Müge, gölgede saklı vuslat ümidi.
Sıla içimde bitmeyen bir yol hikâyesi,
Gurbet ise alnımıza yazılan o devasa coğrafya.

​Sana doğru yürümek,
Toprağın Papatya kokusuna uyanması gibiydi bir zamanlar.
Şimdi avcumda kuruyan yapraklar,
Dilimde Müge çiçeklerinin o sessiz, mahzun kederi...
Her mevsim biraz daha ağırlaşıyor bu yokluğun yükü.

​Kopardım beyaz yaprakları tek tek acımadan,
Bir teselli aradım parmak uçlarımda bir ömür.
Düştü her seferinde o amansız, o sağır ferman:
Seviyor, sevmiyor... Devrildi koca bir ömür.
​Şimdi her köşe başında bir ayrılık nöbeti,
Gözüm yollarda, yüreğim fırtınalı bir gelecek.
Söyle hangi rüzgâr bitirir bu kör gurbeti?
Gelecek mi, yoksa hiç gelmeyecek mi.


​Ben hangi yöne dönsem yüzümü,
Yollar sana çıkıyor, yollar Müge kokuyor.
Ama adımlarımı bağlayan bir düğüm var adı Gurbet;
Gözlerimi kör eden, menzili sisli bir uzaklık.

​Oysa içimde bir nehir akıyor durmaksızın,
Yatağını arayan, sana susayan bir nehir: Sıla.
Özlem dediğin, kemikleri sızlatan o eski sızı,
Hasret ise göğüs kafesimde çırpınan vahşi bir kuş.

​Varsın kapatsın yolları bu kör olası Gurbet,
Varsın dökülsün Papatya yaprakları birer birer.
Sıla içimde bir sancı gibi büyüdükçe,
Bu ruh eninde sonunda o Vuslat limanına demirleyecek.

​Çünkü sen benim bitmeyen sılamsın,
Her hasret, kendi vuslatını doğurur.