KEŞKE

​Keşke hiç dokunmasaydım ruhunun kıvrımlarına,
Gözlerinin denizinde kaybolup gitmeseydim.
Düşürmeseydim adını gecenin dualarına,
Seni bir heves değil, bir ömür bellemeseydim...

​Keşke aşka durmasaydı bu mağrur, bu kırgın kalb,
Sevda denen yangına böyle yalınayak yürümeseydim.
Şimdi hangi sokak kucaklar bu mülteci hüznü?
Hangi kadeh doldurur içimdeki bu sonsuz boşluğu?

​Sevda dediğin bir lütuf muydu, yoksa ağır bir ceza mı?
Adını fısıldadığım her rüzgâr içimi yakıp geçiyor.
Bir “keşke” büyütüyorum koynumda, geceden siyah,
Gündüzü olmayan bir diyara sürgün ediyor beni.

​Keşke zamanı geriye sarabilseydi ellerim,
Hiç karşılaşmadığımız o tenha durağa dönsem.
Göz göze geldiğimiz o ilk anı unutsam,
Yüreğimdeki bu kor ateşi kendi külümle söpürsem.

​Ama biliyorum;
Aşk, keşkelerin bittiği yerde başlar aslında.
Yanacaksa bu kalp, senin adınla yansın.
Mevsimler dönsün, yollar kapansın, varsın olsun;
Sen benim hiç kavuşamadığım, ama hiç de vazgeçemediğim
O en güzel “keşke”m olarak kalacaksın...

​Şimdi bırak, tutuşsun bu göğüs kafesi,
Aşkın külü bile senden bir iz taşır nasıl olsa.
Bırak, yansın kalbim;
Adın dudaklarımda mühür, sevdan içimde yaradır artık.