0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
13
Okunma
Yalnızlık,
ben de seni tanırım biraz,
aynı sokaklarda büyüdük seninle.
Sen adım atmadan gelirsin,
ben kapıyı çoktan açık bırakmış olurum.
Bir çayın soğumasında yaşarsın en çok,
yarım kalan cümlelerin arasında.
İnsanlar konuşurken büyürsün,
en çok da kimse dinlemediğinde.
Kalabalıklar seni kovamaz,
sadece şekil değiştirirsin.
Birinin omzuna yaslanırsın bazen,
bazen bir telefon ekranına sığarsın.
Ben seni en çok aynalarda gördüm,
gözlerim kendime bakmayı bıraktığında.
Orada dururdun,
sessiz, sabırlı, hiç acele etmeden.
Gece olunca adın çoğalır,
her evde başka bir şekilde çağrılırsın.
Ama en çok
kendini duymayanların içinde yaşarsın.
Ve bilirim,
bir kez oturdun mu içeri,
insan artık aynı insan değildir;
biraz eksilir,
biraz susar,
biraz da kendine geç kalır.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
