Zamanın kapıları zorlandığında,
İlk kıvılcım döndü dipsiz bir çarka.
Ne demir döven çekiç sesleri,
Ne de bir ustanın terli avuç içi.
Üretim başladı sessizlikte;
Işığın, karanlığın etinden kopuşuyla.

Görünmez tezgahlarda işlendi toz bulutları,
Yıldızlar o devasa korlarda pişti.
Galaksiler, soğuk raflara bırakılan külçeler gibi
Kendi yörüngesini buldu boşlukta.

Sonra, o kusursuz montaj hattında
Dişlilerin arasına sızdı nemli bir çamur;
Çeliğin sertliğinden değil,
Toprağın o karanlık rahminden bir fısıltı yükseldi.

Fabrika, kendi ritmini bozan bir pürüz doğurdu.
Matematiğin hesap edemediği,
Soğuk yasaların öngöremediği;
Ete ve kemiğe bürünmüş bir rüya.

Devasa makineler durup baktı bu küçük lekeye,
Evren kendi uğultusunda ilk kez irkildi:
"Ben çarklardım, demirdim, boşluktum;
Ama şimdi içimde bir sızı var,
Bana kim olduğumu soran."