Dünya düzen kurar, sonra o düzenin altında ezilir,
Güç bir elde toplanınca adalet adıyla süslenir.
Bir yasa yazılır, ama önce bir yaşam bölünür,
Ve herkes “doğru budur” derken, birileri sessizce gömülür.

Sokaklar aynı görünür, ama aynı değildir hayatlar,
Birinde seçenek çoktur, birinde eksilir sabahlar.
Kağıt üstünde eşitlik, dilde parlak bir ışık,
Gerçekteyse bazı yollar baştan uçurum, daha dar, daha kısık.

Güç, kendini haklı anlatmayı iyi öğrenir zamanla,
Kelimeler kılıfa girer, gerçekler saklanır anlatılanla.
Ve insan bazen fark etmez bile:
Seçtiğini sanırken, celladın ihtimalleri içinde yürür aslında.

Ama yine de bir yerlerde kırılır bu ağır döngü,
Bir zihin sorar: “Bu böyle mi olmalıydı ömrü?”
İşte o soru, düzenin en zayıf ama en gerçek yeridir,
Çünkü adalet dediğin şey, bazen sadece gecikmiş bir itirazdır.