Bu dizeleri okurken kendimi bir savaşın tam ortasında buldum, ama dışarıda değil, içimde. “Kendimim, sevdası kadim” diye başlamak ne büyük bir sahiplenme. Hiçbir şey kalmamış olsa bile, kendi kalmış. İhanet karşısında mağrur ve dirençli olmak… Yıkılmamış, eğilmemiş. Ama sonra “Sana kırıldığımda bıraktım sevmeyi” diyor. O kadar keskin bir sınır ki. Sevgiyi bir anda durdurmak, bırakmak… Ne kadar acı bir karar, ne kadar gerekli belki de.

Sonra o akrep ve yılan. Merhametli diyen akrep, kırlangıç diye tıslayan yılan. İkisi de zehirli, ikisi de sinsi. Kavis çizip zehrini akıtıp kaybolmak. Ne kadar tanıdık. İnsanın en çok güvendiği an, sırtından vurulduğu an işte. Gözlerinde kahve telvesi, uykusuzluk, sözlerin avutmaması. Bütün teselliler tükenmiş.

Ormanın kucağından taşan çiçekler… Ne kadar güzel bir imge ama hemen ardından çağlayıp geçen bir mevsim. Hiçbir şey kalmamış, her şey akıp gitmiş. Kalbim kırık ayna. Ayna kırıldığında her parça farklı bir şeyi gösterir, bütünü bozuktur. Dünya sabahı olmayan dert. Ne kadar ağır bir tamlama. Sabah olmayacak, gece hiç bitmeyecek.

Yükünü sırtıma yıkan bir ordu, koynumda beslediğim dostlar da… En çok bu vurdu içime. Taşıdığın yük sadece düşmanlardan değil, en yakınlarından, beslediklerinden. Belki de en ağır yük bu. Kırlangıçlar ötüyor, aşka düşen o düzen dışı… Aşk gerçekten de düzen dışı, kuralların dışında, kimseye benzemeyen. Dengi dengine düşmüyor kimse, eğri doğrunun boyunu ölçüyor. Herkes birbirini kıyaslıyor, kimse kimseyle uyuşmuyor. Adalet yok, denklik yok.

Ve en son: “Küstürdün tüm renklere, sen yazdın beyazı kara deftere.” Renkler bile küsmüş. Beyaz, en masum, en temiz renk. Kara deftere yazılmış. Artık hiçbir şey yerli yerinde değil. Umut bile kararmış.

Bu şiiri okurken içimde bir isyan büyüdü, ama aynı zamanda bir teslimiyet. Her şeye rağmen “kendimim” diyebilmek… Ne büyük bir direnç. Yıkılmış, kırılmış, ihanete uğramış, dostlar sırt çevirmiş, renkler solmuş, ama hâlâ ayakta. O kara deftere yazılan beyazı okurken, belki de bir gün o beyazın yeniden görüneceğini umdum. Ama şimdilik sadece karanlık. Ve o karanlığın içinde “uykusuzum” demek… İşte en gerçek hal bu.