Dokunma...

Sadece geçerken uğradım öylesine.
Bir selam bırakıp gidecektim kapına,
birkaç kırık hatıranın tozunu alıp
sessizce kaybolacaktım gecene.

Dokunma...
Çünkü ben sana kavuşmaya değil,
bendeki seni görmeye geldim.
Yıllardır içimde büyüttüğüm o adamı,
hâlâ gözlerinde yaşıyor mu diye
uzaktan seyretmeye geldim.

Bir zamanlar kalbime sığdıramadığım seni,
şimdi bir bakışa sığdırabilir miyim diye...
Bir tebessümünün ardından
kaç bahar geçtiğini saymadan,
sadece içimde kalan izine dokunmadan dönmeye geldim.

sen bilmezsin...
insanlar gitse de gitmez.
aşklar bitse de ölmez.
Sen benim içimde,
zamana yenilmeyen bir mevsim gibi kaldın.

Dokunma...
Çünkü bir kez dokunursan,
yıllardır susturduğum bütün özlemler
adını haykırarak uyanacak.
ben sana,
"Geçerken uğradım." diye yalan söyleyemeyeceğim.

O zaman anlayacaksın...
Ben aslında geçmiyordum.
Yıllardır sende kalmış kalbimi almaya geldim,
ama seni görünce
onu yine sende bırakıp gitmeye razı oldum.
şimdi gidiyorum.

Ardıma bakmadan değil,
insan en çok
arkasında bıraktığı mutluluğa döner başını.
Sen fark etmeden büyüttüğüm hasret,
yılların ardından bile
ilk günkü kadar diri duruyor içimde.

Ne kadar zaman geçtiğini unuttum,
ama seni sevdiğim günü unutamadım.

Dokunma...
Bir kıvılcım yeter bazen,
kül sandığın yangınları uyandırmaya.
Ben içimdeki ateşi
zor susturdum.
Bir sesin,
bir bakışın,
adımı dudaklarından dökülen tek bir hece,
bütün duvarlarımı yıkmaya yeter.

O yüzden bırak...
Bendeki seni görmüş olayım sadece.
Bir zamanlar kalbimin en güzel yerinde yaşayan adamın
hâlâ aynı gözlerle gülümsediğini bileyim.

Bu bana yeter sanıyordum.
Yetmedi...
seni görünce anladım ki,
insan sevdiğini yıllarca görmese de unutmazmış.
Sadece özlemini sessiz taşımayı öğrenirmiş.

Şimdi gidiyorum.
Belki bir daha hiç gelmem.
Belki adını yine gecelere emanet ederim.
Belki yine sensizliğe alışıyor gibi yaparım.

Eğer bir gün bir rüzgâr sebepsizce yüzüne dokunursa,
eğer bir gece durduk yere kalbin sızlarsa,
eğer kimseyi düşünmezken aklına ben düşersem...

sana ulaşamayan sevgimin
yıllar sonra bile yolunu kaybetmeyen son nefesidir.
ben...
Seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Sadece,
sana söylemekten vazgeçtim.
Sen benim yarım kalan duam,
geçmeyen sızım,
adını her sustuğumda içimde susmayan en güzel hikâyemsin.